Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Είναι εκείνη που θα την δεις να λέει με χαμόγελο “όλα καλά” και αμέσως μετά θα σε ρωτήσει πως πας εσύ.
Είναι η ίδια που θα γυρίσει το βράδυ σπίτι της και θα χώσει το πρόσωπό της στο μαξιλάρι κλαίγοντας γιατί είναι “όλα καλά”.
Είναι εκείνη που θα σου πει πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται και να μην στεναχωριέσαι γιατί όλα καλά θα πάνε στο τέλος.
Και είναι η ίδια που δεν πιστεύει λέξη από όσα σου λέει, απλά θέλει να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα.
Είναι εκείνη που θα κάνει τα πάντα για να χαμογελάσει ο κόσμος γύρω της και είναι η ίδια που αργότερα το βράδυ θα βγάλει την μάσκα του κλόουν που φορούσε όλη μέρα και θα κοιτάξει το κουρασμένο της πρόσωπο στον καθρέφτη.
Είναι αυτή η πάντα χαρούμενη κοπέλα που όλα τα βλέπει θετικά και τίποτα δεν μπορεί να της χαλάσει τη διάθεση.
Και είναι η ίδια που μέσα στο κεφάλι της κυριαρχεί η σκέψη πως τίποτα δεν θα πάει καλά.
Είναι εκείνη που θα σε κοιτάξει στα μάτια, θα σου πει να μην ανησυχείς και θα σε ησυχάσει όντως.
Και είναι η ίδια που ανησυχεί. Για τα πάντα, όλη μέρα. Περνάνε δεκάδες σκέψεις από το μυαλό της για το τι δεν θα πάει καλά τελικά.
Είναι εκείνη που η αύρα της ανάμεσα στον κόσμο εκπέμπει ένα έντονο κίτρινο χρώμα και είναι η ίδια που όταν είναι μόνη της είναι ένα μουντό γκρι.
Είναι εκείνη που πάντα θα χαμογελάει και θα έχει έναν καλό λόγο για όλους.
Και είναι η ίδια που στον εαυτό της δεν έχει χαμογελάσει ούτε μία φορά. Που για τον εαυτό της δεν έχει ούτε έναν καλό λόγο.
Είναι εκείνη που δεν θα καταλάβεις ότι πονάει. Θα το κρύψει με νύχια και με δόντια. Κάτω από ένα αστείο. Πίσω από ένα χαμόγελο και ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου. Σε ένα χαζό τραγουδάκι ή μια αστεία ιστορία. Είναι εκείνη που πάντα φαίνεται καλά μα ποτέ δεν είναι.
Είναι η κατάθλιψη και μην την παίρνεις αψήφιστα. Χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις και δεν φεύγει εύκολα.
Ο ψυχικός πόνος είναι ο χειρότερος όλων. Μίλα, σίγουρα υπάρχει κάποιος να σε ακούσει. Κι αν δεν υπάρχει ψάξτον. Πάντα υπάρχει βοήθεια στην επόμενη γωνία, αρκεί να κοιτάξεις καλά ή να ψάξεις λίγο περισσότερο.
