Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Σχέσεις ερωτικές, αδελφικές, φιλικές.
Άνθρωποι! Άνθρωποι διαφορετικοί, εμπειρίες, όμορφες στιγμές, γέλια, δάκρυα, χαρά, πόνος κλπ. κλπ.
Όλοι μπήκαν στη ζωή σου ή μάλλον τα άφησες να μπουν και έκαναν την βόλτα τους. Τη βόλτα τους πάνω στο κορμί σου, στο μυαλό σου, παντού.
Από κάποιους πήρες, σε κάποιους άλλου μόνο έδωσες και η ιστορία συνεχίζεται.
Όπως και να έχει όλοι ήταν και συνεχίζουν να είναι ένα μεγάλο μάθημα για τη ζωή σου. Όλοι περνάνε και είτε αφήνουν πλατιά χαμόγελα σαν εκείνα που βλέπεις στα πρόσωπα των μωρών είτε περνάνε και αφήνουν πληγές, γρατζουνιές που μένουν για πάντα χαραγμένες στην καρδιά σου όπως τότε, εκείνο το καλοκαίρι που είχες πέσει με το ποδήλατο στην αυλή της γιαγιάς στο χωριό και η γρατζουνιά είναι στο πόδι σου μέχρι και σήμερα.
Αυτές τις γρατζουνιές όμως δεν της ξεχνάς ποτέ. Είτε είναι από χαρά, είτε από λύπη.
Και να σου πω κάτι ακόμα;
Δεν χρειάζεται να τις ξεχάσεις γιατί μέσα από αυτές έμαθες πολλά. Ακόμα μαθαίνεις. Θυμάσαι και κάνεις πίσω πια σε κάτι τι ίδιο που ξέρεις πως θα σε πονέσει.
Σημασία δεν έχει τι έδωσες και τι πήρες από όλα αυτά που πέρασαν από τη ζωή σου αλλά τι σου έμεινε. Τι άνθρωπος έγινες και πόσο σε βοήθησαν στην πορεία αυτής της όμορφης ζωής. Της δικιά σου ζωής. Σημασία έχει τι έγινες σήμερα, τώρα που μιλάμε. Πόσο πολύ σε βοήθησαν να δεις τον κόσμο με τους ανθρώπους της αλλιώς, με άλλο μάτι και να μπορείς να ξέρεις να ξεχωρίζεις τι είναι αυτό που σε κάνει, έκανε αυτό που είσαι σήμερα.
Όλα είναι δρόμος, ο δικός σου δρόμος που άνοιξε μέσα από τα μαθήματα που πήρες και έμαθες να προστατεύεσαι από σήμερα και κάθε σήμερα.
Δεν νομίζω ή μάλλον είμαι σίγουρη πως δεν θα ξανάκανες τα ίδια. Όχι! Ξέρεις γιατί;
Γιατί τώρα ξέρεις, λίγο αλλά ξέρεις, έμαθες να προστατεύεις τον εαυτό σου από όλα αυτά τα μικρά ή μεγάλα λάθη, σωστά που έκανες, πήρες και τα έκανες δικά σου τόσο όσο ώστε να πονέσεις έως μέσα στην ψυχή σου. Ξέρεις τι να πάρεις τι να πετάξεις, που να δώσεις και τι.
Δεν χαραμίζεσαι πια σε ανόητα μονοπάτια που δεν βγάζουν πουθενά. Έγινες αυτό που είσαι τώρα και συνεχίζεις με το κεφάλι ψηλά να κοιτάς το γαλάζιο του ουρανού και να κρατάς μακριά αυτά που δεν σου κάνουν, δεν σου ταιριάζουν.
Συνεχίζεις και είσαι υπερήφανος για όλο αυτά που έχεις γίνει σήμερα. Είσαι ένας υπερήφανος εσύ!
