Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Είσαι ένας Ξένος. Λειτουργία συνειδητά αλλόκοτη. Δράση συγκεντρωτικά μοναχική. Γνωστός σε τόσο κόσμο, στις πέτρες τις ίδιες που πατάς, στους συμπολίτες σου που σε φωνάζουν με το μικρό σου όνομα σαν να σε μεγάλωσαν εκείνοι. Το παιδί της γειτονιάς…
Ξένος σε μια πραγματικότητα που αλλοιώνεται συνεχώς, που η δυναμική της είναι τέτοια ώστε να αναγεννάται δια της αυτοκαταστροφής της.
Ξένος κι ας τρέχεις αγώνα δρόμου, χρόνια πολλά σε σειρά, νομίζοντας ότι κερδίζεις κούρσες συνθηκών με αποτέλεσμα έναν αλλιώτικο, πιο ανθρώπινο κόσμο για τους συνανθρώπους σου.
Ξένος σε παιχνίδια εξουσίας που το καθήκον, το χρέος και η προσφορά φαντάζουν ουτοπία στο βωμό των μεγάλων οικονομικών καταστάσεων και όχι μόνο συμφερόντων.
Ξένος στην καθαρότητα του αχανούς μυαλού σου και στην πάντα εφηβική σου καρδιά, που στο όνομα της ζωής τραγουδά αλλά και αστράφτει για λίγο ή και για πολύ, επί δικαίων και άδικων.
Ξένος στα θέλω σου, αφέντης στα μπορώ σου, υπηρέτης στα πρέπει σου!
Αυτός είσαι!
Ξένη κι εγώ, “άγνωστε άνδρα”, δίπλα σου. Σε νιώθω, σε παρατηρώ προσεκτικά. Και κάθε φορά προσπαθώ να μαζέψω το δικό μου χείμαρρο για να παρασταθώ στωικά σ εκείνα που επαναλαμβανόμενα σ’ απογοητεύουν, σε θυμώνουν, προσπαθούν να ακυρώσουν τον κάματο σου υπέρ πάντων. Και στέκομαι κάπου παραπέρα και σε αφουγκράζομαι σιωπηλά. Με τα δικά μου “γιατί” διαρκώς αναπάντητα…
Ξένοι μαζί, λοιπόν, από ανάγκη ή κατά συνθήκη. Όχι μόνοι τουλάχιστον…
Ξένοι γιατί ακόμη ονειρευόμαστε μια απλή, ανθρώπινη ζήση, σαν αγκαλιά μεγάλη που μπορεί να χωρέσει τους πάντες. Φτάνει να δώσουν την αλήθεια τους, φτάνει να βάλουν το εμείς πάνω από το εγώ. Φτάνει να πιστέψουν ότι το δίπλα καλά είναι και το μέσα μας καλά.
Ξένοι γιατί τα παιχνίδια μας αφορούν τον ελεύθερο χρόνο μας, την άσκηση του μυαλού μας, την ξεκούραση της ψυχής μας και δεν βάζουν στο μάτι ό,τι κι όποιον διαφέρει ή δεν βολεύει τη δική μας κοσμοθεωρία.
Γιατί στην τελική όλοι διπλανοί είμαστε. Δεμένοι με μίαν αόρατη κλωστή και με νόημα και σκοπό ύπαρξης ένα καλύτερο αύριο. Όπως η καρδιά του καθένα το εννοεί. Συμμαθητές σε μια τάξη με δασκάλα τη συνονόματη ζωή που εντέλει δίνει τα “πτυχία” της όπου κρίνει ότι το αξίζεις. Όπου καταλάβει ότι δεν λιποτάκτησες, δεν τα παράτησες, δεν το έβαλες κάτω και πεισμώνεις γιατί η άγρυπνη συνείδηση σου περπατά πλάι της. Κι ανοίγει δρόμους, λύνει κάβους, κόβει κόμπους. Είναι αυτή η δική σου, ή δική μου και κάποιων άλλων, συνείδηση που μπορεί να φυτρώσει πάλι την πίστη στην ελπίδα.
Είναι η αστείρευτη δίψα για ζωή… Που πάντα βρίσκει τρόπο και προχωρά.
Ό,τι έχουμε, η επόμενη δική σου και δική μου βαθιά ανάσα.
Κι εδώ δεν μετράμε ανάσες.
Καταλαβαίνεις;
Εδώ ζούμε…
