Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Και ποιος σου είπε ότι έχω ανάγκη την άποψή σου για να ζήσω;
Και ποιος σου είπε ότι θα σταθώ στην δική σου γνώμη για να συνεχίσω να αγαπώ, να γελάω, να πονάω, να κλαίω αλλά και ενίοτε να βρίσω;
Ναι, βρίζω κιόλας, πολλές φορές το κάνω κι όταν είμαι μόνη μου. Ξέρεις γιατί; Γιατί είμαι ζωντανός άνθρωπος και έχω συναισθήματα.
Κι όταν τα συναισθήματά μου μου υπαγορεύουν χαρά, το δείχνω, όταν μου υπαγορεύουν πόνο, πάλι το δείχνω.
Κι όταν θα έχω νεύρα εξαφανίσου από μπροστά μου, γιατί δεν θα θες να βρεθείς στο μάτι του κυκλώνα.
Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι καλέ μου.
Ένα βουνό συναισθημάτων κι αν δεν ξέρεις τα βουνά, ίσως είναι καιρός να τα πάρεις, για να μάθεις ότι κι οι πέτρες λυγίζουν και φθείρονται και δακρύζουν.
Κι αν εσύ είσαι τόσο τέλειος και αλάνθαστος, μείνε στην μιζέρια σου και στην ακινησία σου.
Γιατί μόνο αυτός που μένει ακίνητος και δεν κάνει κάτι, δεν κάνει λάθη.
Οι υπόλοιποι που προσπαθούν, αντιδρούν σύμφωνα με τα επιτελεία των γεγονότων, των πράξεων και των συναισθημάτων τους.
Κι αν η άποψή σου για μένα κρίνεται απ’την επιφάνεια, λυπάμαι, αλλά δεν θα πάρω.
Η ουσία είναι που μετράει κι η ουσία η δική μου απέχει παρασάγκας απ’τα δικά σου μέτρα και σταθμά.
Σημασία έχει να είσαι άνθρωπος και να μπορείς να βλέπεις τα πάντα με μάτια καθαρά και ανθρώπινα.
Γιατί κι η αδυναμία είναι προσόν του ανθρώπου!
