Γράφει η Βίλλυ Ζ.
Τέτοιες ώρες που όλοι λένε ότι τα λόγια περισσεύουν κι όταν τα συναισθήματα πνίγουν κάθε λέξη που αρνείται να γεμίσει με ήχο και να βγει από το στόμα, μίλα. Τότε είναι η ώρα να μιλήσεις με την αλήθεια σου, να θυμηθείς ποια είναι η θέση σου σε αυτό το τεράστιο σύμπαν, στο οποίο δεν είσαι τίποτα άλλο από μια μικρή κουκκίδα που θα σβήσει από το χάρτη.
Δικαιοσύνη δεν υπάρχει στον κόσμο – επίπλαστο μύθευμα συντήρησης κι επιβίωσης. Και γελάνε με τα λόγια τα πολλά και με την ικανότητά σου να νιώθεις, αλλά αυτό σε κάνει ζωντανό άνθρωπο, αυτό σε χωρίζει από το τίποτα μιας σιωπής, που περνά απαρατήρητη.
Μη καταναλώνεσαι στο τίποτα και στη μιζέρια. Μπροστά στη δύναμη της φύσης, μπροστά στα μεγάλα τα λάθη των ανθρώπων, αυτών που δε φοβούνται το λίγο και τη μικροπρέπεια, ζεις όταν μιλάς με την αλήθεια σου.
Φοβάσαι τη φωτιά, αλλά τα όνειρά σου σε καίνε. Ό,τι σε φοβίζει, ό,τι σε μαγεύει, σαγηνεύει κάθε σου κύτταρο, ακόμα κι αν δεν μπορείς να το κατακτήσεις. Αγκαλιές μέχρι το τέλος, κι αγάπη σε βλέμματα που σβήνουν. Πόσο παράδοξο. Κι οι τελευταίες σκέψεις δίπλα στους αγαπημένους, σε στοιχειώνουν, πριν η πνοή σου αντικρίσει για τελευταία φορά το οξυγόνο.
Ξεχνάς τις ματαιότητες και αδειάζεις το μυαλό σου. Ένα τίποτα που γίνεται κάτι μέσα από την αληθινή αγάπη, αυτό είσαι. Το μοναδικό πράγμα που παλεύεις μέχρι να φύγεις. Δε χάνει ποτέ κανείς από αλήθεια, ειλικρίνεια και ατόφια αγάπη.
