Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Μίλα!
Ναι ρε κορίτσι μου, μίλα.
Όπως μιλάς με τις φίλες σου, με την αδερφή σου, με την κολλητή σου, με την μάνα σου, με την τρίτη ξαδέρφη της θειάς σου και αναλύεται κάθε λέξη που είπα, κάθε λέξη που δεν είπα, κάθε βλέμμα που νομίζατε πως δεν ήταν σωστό, μίλα και σε εμένα!
Τι δεν καταλαβαίνεις πια;;
Όχι, δεν μπορώ να καταλάβω τι έχεις από το “τίποτα” που μου απαντάς όταν σε ρωτάω τι συμβαίνει.
Δεν γίνεται να καταλάβω τι μπορεί να έχω κάνει λάθος από τις σιωπές σου και από εκείνο το τρομακτικό φρύδι που ανεβοκατεβαίνει σαν το τελεφερίκ του Λυκαβητού, Σάββατο βράδυ.
Μίλα!
Αν έχω κάνει λάθος, να το καταλάβω κι αν δεν έχεις καταλάβει, να σου εξηγήσω.
Μίλα σε εμένα όμως.
Σε εμένα που με αφορά όλο αυτό.
Όσο βάζεις όλο το συρφετό ανάμεσά μας να σου αναλύουν, να σου εξηγούν, να υποθέτουν, να κάνουν σενάρια, τόσο το χάνουμε το παιχνίδι του έρωτά μας γιατί δεν καταλαβαίνεις κάτι πολύ απλό.
Όλοι εκείνοι οι αναλυτές, σου μιλάνε με βάση τα δικά τους βιώματα, τις δικές τους πίκρες, τα δικά τους θέματα.
Σου μιλάνε έχοντας στο μυαλό τους όλα εκείνα που θα ήθελαν να ζήσουν και δεν ζουν.
Δεν ξέρουν εμένα. Δεν ξέρουν κι εσένα.
Δεν ξέρουν πως μου αρέσει να σε κάνω να ζηλεύεις.
Δεν ξέρουν πως μου αρέσει να σε πειράζω για τα γυαλιά της πρεσβυωπίας που αρνείσαι να φορέσεις.
Δεν ξέρουν πως τις νύχτες του χειμώνα όσο τσακωμένοι και να είμαστε σου ζεσταίνω τα πόδια.
Δεν ξέρουν πως χωρίζουμε το φαγητό όταν τρώμε και παίρνεις τα μανιτάρια και παίρνω τα κρεμμύδια.
Δεν ξέρουν πως στο τέλος κάθε καβγά μας, υπάρχουν σημάδια από πάθος και καύλα.
Δεν μας ξέρουν.
Γι’αυτό σταμάτα να μιλάς σε άλλους για μας.
Μην μας σκοτώνεις.
Μην μας υποτιμάς.
Κι αν θες να καταλάβεις, ρώτα με.
Με λέξεις. Όχι με σιωπές, βλέμματα και νοήματα.
Είμαι άντρας.
Δεν μπορώ να αποκρυπτογραφώ.
Μπορώ να σε αγαπάω. Μπορώ να καταλαβαίνω.
Αλλά μόνο αν μου μιλήσεις.
Μίλα ρε γαμώτο για ό,τι νιώθεις, χανόμαστε.
