Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ήρθε η ώρα να κρυφτείς.
Άλλωστε από την αρχή το ήξερες πως ήταν “πολλή” και “πολύ” για να αντέξεις.
Γιατί ο έρωτας αγάπη μου, έχει μέσα του πάθος, πόθο, ορμή, λύσσα.
Γιατί του έρωτα το άγγιγμα άλλοτε είναι χάδι κι άλλοτε σημάδι ανεξίτηλο.
Γιατί τα κόκκινα μάτια του έρωτα, δεν πρέπει ποτέ να τα ρωτάς “γιατί”.
Άστα να κλάψουν. Άστα να κλείσουν. Άστα να ονειρευτούν.
Γιατί μπροστά στην μνήμη, ο έρωτας τα κάνει όλα στάχτη.
Τίποτα δεν αφήνει όρθιο. Τίποτα δεν γλυτώνει.
Γιατί ο έρωτας είναι η μόνη σφαίρα που κοιτάς κατάματα να σε σημαδεύει και πάλι, δεν κουνάς!
Λες ή μαζί ή τίποτα.
Ή όλα ή τίποτα.
Και ξέρεις πως στη Ρώσικη Ρουλέτα, παίζεις την ψυχή σου, όχι την ζωή σου.
Γιατί η ζωή, πάντα συνεχίζεται.
Η ψυχή όμως παγώνει. Σκληραίνει.
Δεν δέχεται άλλο άγγιγμα.
Δεν μπορείς να δεις την διαφορά παρά μόνο αν δοκιμάσεις να την αγγίξεις.
Τότε και μόνο τότε καταλαβαίνεις το ηλεκτροφόρο σύρμα που έχει βάλει γύρω της για να προστατευτεί.
Τότε και μόνο τότε καταλαβαίνεις πως φεύγοντας, δεν της στέρησες την ζωή της, της άλλαξες την ψυχή της.
Εκείνη την ψυχή που κι εκατό φορές να της τη ζήταγες, πάλι θα στην έδινε..
Μόνο που τώρα, δεν την έχει πια..
Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα σου..
