Γράφει η Luna Punk
Δεν σου έχει τύχει πολλές φορές να νιώθεις σαν βαριά σκιά και να σε κυκλώνει μία τεράστια άρνηση για ζωή και για οτιδήποτε περιστρέφεται γύρω από αυτήν; Κι επειδή το σύμπαν παίζει περίεργα παιχνίδια, αυτή τη μέρα που νιώθεις έτσι και θές απλά να σ’αφήσουν όλοι στην ησυχία σου και να σαπίσεις στον καναπέ σου, θα τύχει κάποιος κόλλητος να σε πιέσει, για κάποιο δικό του λόγο να βγείτε για ένα ποτάκι χαλάρα. Με μισή καρδιά λοιπόν, ετοιμάζεσαι και του ξεκαθαρίζεις από την αρχή ότι ”Για ένα ποτάκι όμως, μετά θα φύγω…”
Και καταλήγεις να ζείς μία από τις πιό έξαλλες κι έντονες νύχτες της ζωής σου, μιά νύχτα απ’αυτές που σε παραλύουν την επόμενη μέρα και χάνεις την αίσθηση της πραγματικότητας. Το ένα ποτάκι δεν είναι ποτέ ένα ποτάκι, καταλήγει σε μπουκάλι και αμέτρητα σφηνάκια. Εσύ, από εκεί που είχες ”σχεδιάσει” το ανελέητο λιώσιμο σου μπροστά στην τηλεόραση, καταλήγεις να παρτάρεις σα να μην υπάρχει αύριο…Πώς είχες φανταστεί τον εαυτό σου όταν πρωτοχτύπησε το τηλέφωνο;
Καμία σχέση. Και την επόμενη μέρα απορείς πως συνέβη αυτό το πράγμα αφού εσύ δεν είχες καθόλου όρεξη και δεν είχες προετοιμαστεί ψυχολογικά για κάτι τέτοιο. Σε αντίθεση με άλλες φορές που το σχεδιάζεις, το συζητάς, οργανώνεις την έξοδο σου, το σκέφτεσαι, ανυπομονείς να συμβεί, προετοιμάζεσαι τουλάχιστον μία ώρα…και καταλήγει σε φιάσκο.
Συνήθως αυτές οι νύχτες είναι το αντίθετο από τις προηγούμενες, καταλήγουν σε βαρετές συζητήσεις, εσύ χαζεύεις συνεχώς στο κινητό σου περιμένοντας να περάσει η ώρα να φύγεις και δεν έχεις όρεξη ούτε να πιείς, το λιβανίζεις μία ώρα, μέχρι κάποιος να πεί τη λυτρωτική φράση ”Δεν το διαλύουμε σιγά σιγά”. Και κάπως έτσι λήγει η πολυσχεδιασμένη νύχτα σου κακήν κακώς. Γύρνας σπίτι κι απλά νιώθεις πως έχασες λίγο απ’τον πολύτιμο χρόνο σου.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ λοιπόν γιατί συμβαίνει αυτή ή αντίθεση;
Θα μου πείς τώρα το γνωστό πώς όταν κάνεις σχέδια το σύμπαν γελάει! Όχι, σε διαβεβαιώνω πως κανείς δεν συνομωτεί εναντίον σου.
Τα πάντα είναι θέμα προσδοκιών. Είναι τόσο απλό.
Όταν βγαίνεις με μηδέν προσδοκίες είσαι καθαρός και ανοιχτός σε ότιδήποτε σου επιφυλάσσει η ζωή. Δεν περιμένεις τίποτα και κανέναν. Δεν προσδοκείς. Σε αντίθεση με την σχεδιασμένη σου έξοδο που προσδοκείς τα πάντα. Εκείς λές πώς η ζωή μου χρωστάει, δεν βγαίνω συχνά, οπότε σήμερα θα περάσω καλά. Και ήδη έχεις αρχίσει να προσπαθείς να υποβληθείς στον εαυτό σου να ζήσει.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις σχέσεις. Είτε ερωτικές , είτε φιλικές.
Δεν σου’χει τύχει να γνωρίσεις έναν άνθρωπο που δεν σου λέει τίποτα στην αρχή, για να μην σου πώ πώς δεν τον χωνεύεις και πολύ, και μετά από καιρό να καταλήξει είτε να είναι ο άνθρωπος της ζωής σου είτε να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στο μονοπάτι σου. Ενώ άλλοι που επενδύεις επάνω τους και φτιάχνεις μελλοντικά σενάρια, σε απογοητεύουν ανεπανόρθωτα.
Γιατί; Γιατί εσύ το επιτρέπεις. Γιατί εσύ στην θέση τους θα φερόσουν διαφορετικά. Γιατί είχες μεγάλες προσδοκίες τις οποίες τελικά δεν πληρούσαν. Και δεν σου λέω πως είναι εύκολο να μην σκέφτεσαι και να μην υπεραναλύεις ανθρώπους και καταστάσεις, αλλά αν προσπαθήσεις να αφεθείς στη ζωή, αυτή θα σε οδηγήσει. Και θα σου φέρει στο διάβα σου όλους όσους έχεις ανάγκη, όλους όσους θ’αποτελέσουν ένα κομμάτι, το αν θα κρατήσεις το κάθε κομμάτι και το πώς θα χτίσεις τελικά το πάζλ σου, εξαρτάται από σένα και μόνο.
Να θυμάσαι πως η ζωή έχει ένα μαγικό τρόπο να σε οδηγεί και μία κρυμμένη απλότητα που είναι δύσκολη να την διακρίνεις.
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι ν’αφεθείς. Ν’απαλλαχτείς από την αέναη προσπάθεια να γεμίσεις τα κενά σου με ανθρώπους, καταστάσεις και συναισθήματα. Να είσαι γεμάτος εσύ. Να είσαι γεμάτος με ζωή κι έρωτα…να μην ψάχνεις απελπισμένα κάποιον να σε ”σώσει” από τον εαυτό σου. Κολύμπα μόνος σου. Να μην κατηγορείς κανέναν για ότι άσχημο σου συμβαίνει. Να μην κυνηγάς ανθρώπους. Να βρείς τη δύναμη της άφεσης, και τότε ίσως καταφέρεις και’σύ ν’αφεθείς και να γεμίσεις.
Κι όταν σου συμβεί αυτό, θ’ανακαλύψεις την ομορφιά της μικρής ζωής σου. Θα δείς καθαρά τα πράγματα, χωρίς κανένα λαβύρινθο να σε στοιχειώνει. Κι όποιος θέλει να είναι συνοδοιπόρος σου, θα είναι. Θα βρεί τον τρόπο. Θα γυρίσει την Γή ανάποδα αν χρειαστεί για να μπορέσει να σταθεί δίπλα σου. Όποιος θέλει θα το κάνει, πίστεψε με.
Όπως θα το ‘κανες και’σύ για κάτι ή κάποιον που επιλέγεις να υπάρχει στη ζωή σου. Θα νιώσεις το φώς να σε κατακλύζει και στο στήθος αντί για κόμπο θα έχεις ένα παράθυρο ανοιχτό. Θα δείς πόσο πολύ θα σε γεμίζει το κάθετι μικρό στην καθημερινότητα σου, η μυρωδιά του καφέ, ένα τσιγάρο στο τέλος της μέρας, μία μουσική στον δρόμο, ένα λουλούδι, κάποιος που διαβάζει στο μετρό ένα αγαπημένο σου βιβλίο, τα χρώματα τ’ουρανού.
Θα γεμίσεις με στιγμές. Θα γεμίζεις εσύ. Θα πάψεις να ζείς σε αναμονή. Θα σταματήσεις να ονειρεύεσαι συνεχώς μιαν άλλη ζωή. Αυτή είναι η ζωή σου. Σήμερα. Τώρα.
Γι’αυτό σου λέω…προσπάθησε ν’απαλλαχτείς από τις προσδοκίες σου από τους άλλους. Κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα. Να προσδοκείς μονάχα τη ζωή…και να τη ζείς.
