Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Δεν θέλω πια να φοβάμαι, νομίζω πως το έμαθα με κάθε μου τρόπο. Γνώρισα πως πίσω απ’ την κάθε σταγόνα που τρέχει πάνω στα χείλη, γεννιέται ζωή που πνίγει τον πόνο. Κάθε βροχή θα φέρει την άνοιξη, που περιμένει στη στάση. Κάθε όνειρο θα φέρει τη ζάλη, μέσα από τη γύρη των ανθών και τα αρώματα της φύσης.
Μπορώ να πω ότι ζαλίζομαι στο δυνατό φως της μέρας και δεν ταιριάζει με το σκούρο των ματιών. Θέλω να δω συνειδητά και το μαύρο της νύχτας, να ξεκουράσει λίγο τη σκέψη μου. Έχει ανάγκη να φορέσει δαντέλα και να παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα.
Όσο κι αν μεγαλώνεις μην προσπερνάς το φθινόπωρο. Πολύχρωμα φύλλα, ξερά, χορεύουν κυκλικά στα κελεύσματα του ανέμου. Μυρωδιές όλης της γειτονιάς ξετρυπώνουν από κάθε σοκάκι με ραντεβού στην πλατεία: φρέσκο ψωμί, γλυκό πορτοκάλι, μήλο καραμελωμένο με πασπαλισμένη κανέλα. Καθένα απ’ αυτά αφήνει τη γεύση του στο στόμα.
Το σώμα σου δεν θα ξεχάσει, αλλά κι εσύ μην λησμονήσεις. Ποτέ μην το κάνεις… Η ομορφιά της ψυχής δεν μπορεί να χαθεί μέσα στον χρόνο. Είναι εκεί στις αναμνήσεις που θες να κρατάς σφιχτά και στα δυο σου χέρια. Είναι εκεί στο μικρό πορσελάνινο φλιτζανάκι του καφέ, που συνηθίζεις να ακουμπάς πάνω στα λεπτά σου χείλη. Είναι εκεί στο πρώτο διστακτικό τηλεφώνημα, που θα γίνει το βράδυ σαν θες να ξαπλώσεις κουβάρι κάτω απ’ το στρώμα.
Για δες τις αισθήσεις σου! Πάλλονται και λατρεύουν το χτες… Είναι ένα κομμάτι δικό σου που πάντα θα σε γαργαλάει στο σπίτι, στη δουλειά ή στη βόλτα. Αγάπησέ το και άστο να ζει με το «τώρα», να μην το λυπάσαι, να μην θες να το κρύψεις.
Είσαι ΕΣΥ που επιλέγεις να γίνεσαι όχι μόνο το «σήμερα», αλλά και το «χτες» και το «αύριο»…
