Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να ξέρεις ότι πλησιάζει το τέλος της διαδρομής σου σε αυτή τη ζωή. Είτε αυτό είναι σε λίγες μέρες, είτε σε λίγους μήνες, είτε σε λίγα χρόνια. Όταν γνωρίζεις ότι σύντομα θα φύγεις από αυτή τη ζωή, νιώθεις ένα βάρος μέσα σου, πολύ μεγαλύτερο από την αρρώστια που κουβαλάς κι ο φόβος ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να χαθείς, έτσι απλά, σε στοιχειώνει.
Όταν μαθαίνεις ότι έχεις κάποια αρρώστια που δύσκολα θεραπεύεται χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Δεν ξέρεις πως να αντιμετωπίσεις αυτό το γεγονός. Σου φαίνεται απίστευτο να το ζεις εσύ αυτό. Όλα τα δεδομένα της ζωής σου ανατρέπονται. Δεν μπορείς να κάνεις πια σχέδια για το μέλλον, πάρα μόνο για το παρόν κι αυτά δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις να τα πραγματοποιήσεις.
Αν σου συμβεί κάτι τέτοιο κλείνεσαι στον εαυτό σου, νιώθεις ντροπή απέναντι στους άλλους και φόβο για αυτά που θα ακολουθήσουν. Αναρωτιέσαι μόνο γιατί συνέβη αυτό σε σένα. Χάνεσαι στις σκέψεις σου και κοιτάς συνέχεια το άπειρο μήπως και βρεις κάποια απάντηση. Αλλά δυστυχώς έτσι το θέλησε ο Θεός. Άλλωστε, όλα γίνονται για κάποιο λόγο κι ας μην τον μαθαίνουμε πάντα ποιος είναι αυτός.
Πρέπει να αποκτήσεις πολλή δύναμη και υπομονή για να αντέξεις αυτό το γολγοθά που σε περιμένει. Πλέον δε σε νοιάζει τίποτα, προσπαθείς να περνάς το χρόνο που σου έχει απομείνει όσο καλύτερα μπορείς, ζώντας στο έπακρο. Δε δίνεις πια σημασία σε τοξικούς ανθρώπους που με τη συμπεριφορά τους και τα λόγια τους σε προσβάλουν και σου χαλάνε τη διάθεση, μόνο και μόνο για να δίνουν νόημα στη δικιά τους μίζερη ζωή.
Έρχονται όμως κι οι στιγμές που αισθάνεσαι ότι δεν αντέχεις άλλο και λες “Φτάνει, ως εδώ ήταν, θέλω να τελειώσει εδώ όλο αυτό”. Γίνεσαι επιθετικός απέναντι στους άλλους και κρατάς σε απόσταση τους ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπάνε, μόνο και μόνο γιατί δε θέλεις να βλέπεις τον οίκτο στο βλέμμα τους όταν σε κοιτάνε ή σου μιλάνε. Φτάνεις στα όρια σου και δε θες να προσπαθήσεις άλλο.
Πάντα όμως ζει μία μικρή ελπίδα μέσα σου ότι όλα θα πάνε καλά, ότι όλο αυτό είναι ένα λάθος των γιατρών κι εσύ θα ζήσεις μέχρι τα βαθιά γεράματα. Άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Κι αυτό είναι που σε παρακινεί να προσπαθήσεις λίγο ακόμα, να μην τα παρατήσεις, όχι τώρα. Φοβάσαι πολύ για τη στιγμή που θα τελειώσουν όλα, αλλά μέχρι τότε ζήσε όσο καλύτερα μπορείς, σα να μην υπάρχει αύριο.
