Γράφει η Ελένη Σάββα
Φίλοι που έφυγαν με τη πρώτη δυσκολία,φίλοι που έκατσαν για λίγο μα δεν άντεξαν,φίλοι που έδιωξες και το μετάνιωσες πικρά και εν τέλει, φίλοι που είναι εδώ και σου κρατάνε ακόμα το χέρι.
Γι’αυτούς τους τελευταίους θέλω να μιλήσουμε. Γι’αυτούς τους φίλους που δοκιμάζονται στα δύσκολα , κρίνονται στα εύκολα και αποδεικνύονται πραγματικοί. Γι’αυτούς που στην καρδιά μας έχουν μία θέση πολύ ξεχωριστή.
Όταν έρθει μια δύσκολη στιγμή, αυτοί είναι πάντα εκεί. Δεν κάνουν πίσω, δεν βρίσκουν προφάσεις να το βάλουν στα πόδια και να σ’αφήσουν να το περάσεις μόνος. Αυτοί κινούν γη και ουρανό για να νιώσεις καλύτερα, επιμένουν και προσπαθούν όσο κι αν εσύ βυθίζεσαι στα συναισθήματα σου…
Θα έλεγα βέβαια πως είναι πιο εύκολο για κάποιον να συμπαρασταθεί στα δύσκολα, παρά στα εύκολα. Παράδοξο κι όμως πραγματικό. Παράξενοι οι άνθρωποι, δύσκολο να ξεπεράσουν τον εγωισμό τους.
Θέλει κουράγιο και πραγματικό σθένος για να καταφερει κάποιος να σε ανεβάσει. Να σε κάνει να νιώσεις ξανά όμορφα. Να μην παρασυρθεί από τη δική σου λύπη, μα να έχει τη δύναμη να σε κρατήσει για να βγεις από το αδιέξοδο όλης της αρνητικότητας. Είναι πολλοί αυτοί που θα προτιμήσουν να φύγουν, να μην νοιαστούν. Άστους. Μάλλον θα ψάχνουν ακόμα να βρουν τον δικό τους δρόμο. Να συγχωρείς και να προχωράς. Είναι όμως κι αυτοί οι αληθινοί, που στα δύσκολα έχουν να σου δώσουν μια αγκαλιά. Κράτα τους.
Στα εύκολα τα πράγματα αλλάζουν. Εδώ, σ’αυτό το σημείο ακριβώς κρίνονται οι αληθινοί από τους ψεύτικους. Εκείνη τη στιγμή που εσύ πλημμυρίζεις από ευτυχία, πόσοι θα ξεπεράσουν τον εγωισμό τους, κι αντί φθόνο και κακία, θα συμμεριστούν τη χαρά σου; Ναι. Πολύ λίγοι. Οι πραγματικοί θα χαρούν. Θα χαρούν ίσως περισσότερο από σένα ! Απλώς γιατί το χαμόγελο σου πάει τόσο πολύ, γιατί η ευτυχία σου αξίζει, γιατί εννοούν όλα όσα λένε.
Είναι δύσκολο όμως να βρεις τέτοιους ανθρώπους. Σήμερα, η κοινωνία μας έγινε τόσο ανταγωνιστική, που κάποιες φορές μας αναγκάζει να παραμελήσουμε τα αγνά συναισθήματα. Μας ωθεί ακόμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις να έχουμε την επιθυμία να ξεπεράσουμε τον άλλο, να φαινόμαστε “καλύτεροι”, “ευτυχέστεροι”.
Στα δύσκολα,ναι, θα σου σταθούν πολλοί. Γιατί αυτό είναι και φαινομενικά το σωστό. Μα καθήκον του πραγματικού φίλου δεν είναι μόνο να σε σηκώνει, είναι και να πετά μαζί σου. Να νιώθει τη χαρά σου, να θέλει μ’όλη τη δύναμη της καρδιάς του να χαμογελάς. Αυτούς να τους αγαπάς λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους… Είναι ένας ζωντανός θησαυρός.
