Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Αχ! Έρωτα! Πονηρέ, ατίθασε, καταφερτζή, ύπουλε! Ναι σε σένα αναφέρομαι. Σε σένα έρωτα “βαρύ” που όταν βάλεις στόχο χτυπάς ανελέητα. Και ξέρεις τι πετυχαίνει ο άτιμος, ε; Σου εξαφανίζει τον εγωισμό, σε κάνει να σέρνεσαι, να χτυπιέσαι, να κλαις και να γελάς μαζί! Σου παίρνει το μυαλό. Η λογική σου “πάει περίπατο”. Χαμογελάς χωρίς εμφανή λόγο και θρηνείς σαν να τελείωσε η ζωή σου!
Έρωτας ή βασανιστήριο; Ανικανοποίητος έρωτας; Μονόπλευρος έρωτας; Απλά καταστροφικός έρωτας. Σου δίνει ζωή, σε ταρακουνάει, σε πετάει ψηλά και μετά σε αφήνει να βρεις μόνος σου τη σωτηρία. Επικίνδυνα πράγματα δηλαδή. Ό,τι καλό σου δίνει, στο ζητάει πίσω με τόκο. Χωρίς έλεος.
Πιάνεις κορυφή αλλά να ξέρεις θα πιάσεις και πάτο. Όλα στα άκρα. Με ένταση. Στο φουλ. Αν μπορείς να το αντέξεις αφήσου! Ζήσε το! Χωρίς όρια. Όσο επικίνδυνο και καταστροφικό και αν είναι. Αλλά θα υποστείς και τις συνέπειες. Σε προειδοποιώ. Αλλοίμονο σε αυτούς που δεν ερωτεύτηκαν. Γιατί ο έρωτας είναι ζωή.
Είναι όμως και φωτιά. Και όποιος παίζει με τη φωτιά καίγεται. Όμως θα έχει ζήσει στο κόκκινο! Το μάθαμε πια. Ο έρωτας και ο θάνατος ίδιο σπαθί κρατούνε και με τρόπο ύπουλο και ξαφνικό χτυπούνε! ..όπως λένε και στον τόπο μου!
