Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Πριν μπεις σ’αυτό μαζί μου, όποια και νά‘σαι, πρέπει να ξέρεις· είμαι κατεστραμμένος και αυτοκαταστροφικός. Κάθε μέρα προσπαθώ. Προσπαθώ να είμαι καλύτερος, «η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου» λέω και νιώθω πιο όμορφα. Σκατά. Πάντα ο ίδιος θα είμαι, το περιτύλιγμα θ’αλλάζει μόνο. Και δε θα το αντέξεις. Γι’αυτό πρέπει να ξέρεις.
Πάντα θα σε ζηλεύω. Μπορεί να κάνω παιχνιδιάρικες πλάκες, αλλά μέσα μου θα βράζω. Θα φοβάμαι. Πάντα θα φοβάμαι μήπως σε χάσω. Ότι θα σε χάσω. Γιατί όσο και να προσπαθώ να μ’εκτιμήσω, πάντα θα φοβάμαι ότι θα αναγνωρίσεις μια ψυχή πιο ταιριαστή σε σένα, ότι θα συνειδητοποιήσεις πως δεν είμαι αρκετός, ότι θέλεις κάτι άλλο, ότι θα δεις πως αυτό που σου αξίζει δεν είμαι εγώ.
Πάντα θα μετράω την κάθε σου κίνηση, την κάθε σου λέξη που δε θ’αφήνω ποτέ να πέσει κάτω. Πάντα θα προσπαθώ ν’ανακαλύψω αλήθειες που θα θέλεις να κρύψεις. Δε θα πάψω ν’αμφισβητώ το ενδιαφέρον σου, το πόσο με νοιάζεσαι και το τι θέλεις από μένα. Πάντα θα είμαι σε μια βασανιστική, τοξική, δηλητηριώδη αναζήτηση.
Πάντα θα ψάχνω (σ)τα μάτια σου. Θα θέλω να δω την ποιότητα, τη σημασία του βλέμματός σου. Πάντα θα θέλω να με φιλάς. Πολύ. Για να νιώθω την αλήθεια σου, -κι ουσιαστικά- πόσο σε θέλω. Θα έχω ανάγκη την επαφή, το δέρμα σου να τείνει να ενώνεται με το δικό μου, την τρυφερότητά σου εμφανή να εκφράζεται μ’ένα άγγιγμα, ένα χάδι, μια αγκαλιά.
Πάντα θα χρειάζομαι να μου λες πως είσαι δικιά μου. Να περιγράφεις αυτά που σ’αρέσουν, αυτά που σ’εξιτάρουν. Θα θέλω ν’ακούω τη φωνή σου να μιλά γι’αυτήν την ομορφιά που βλέπεις και λίγο για εκείνη που νιώθεις. Θα είναι σχεδόν επιτακτική ανάγκη να μου λες το πόσο διαφορετικός είμαι στα μάτια σου, πόσο γοητεύω το μυαλό και το σώμα σου, το πόσο θέλεις να τα κάνεις όλα δικά σου.
Ω, αυτό. Ναι, αυτό θα είναι ικανό να με κάνει να σου παραδοθώ χωρίς δεύτερη σκέψη. Το να θέλεις, να ποθείς να πηδήξεις και κατακτήσεις αληθινά το μυαλό μου. Πόσο μοιραία θα είσαι τότε. Θα έχεις το κλειδί. Κι εγώ θα στο δίνω. Μα να θυμάσαι· πάντα θ’αμφιβάλλω.
Γιατί τα λόγια μπορεί να είναι ισχυρά, αλλά μπορούν να ξεχειλίζουν από αηδιαστικά ψέματα την ίδια στιγμή. Κι εγώ πάντα θα είμαι καχύποπτος, είτε το φανερώνω είτε όχι. Γιατί θα μ’αρέσεις. Και τότε πρέπει να τρέξεις.
Μη μείνεις, μην πεις ότι θα τα καταφέρεις. Δε θα το κάνεις. Και γιατί άλλωστε; Η περιπλοκότητα είναι δύσκολη και σε κάνει να βαριανασαίνεις. Όχι, δε θέλω να κουραστείς. Αν κουραστείς, δεν είσαι για μένα και καλύτερα να πάψεις, δε θέλω να σε δω ν’αποτυγχάνεις.
Καλύτερα να φύγεις. Μην μπλεχτείς γιατί θα πονέσουμε. Εγώ έτσι κι εσύ αλλιώς. Εγώ θα πληγωθώ κι εσύ θα ταλαιπωρηθείς. Μη μείνεις. Σε παρακαλώ. Δεν είμαι για σένα, όποια και νά‘σαι. Κι αυτό γιατί δεν είμαι για κανέναν. Άσε με και συνέχισε τον δρόμο σου.
Μη σταθείς καν. Σε παρακαλώ, μη σταθείς γιατί θα πονέσω. Και δε θέλω να πονέσω ξανά. Ξέρω ότι θα το κάνεις, όλοι πονάνε. Είμαι ήδη μες στις πληγές, ματωμένος, λειψός. Πώς να μη με πονέσεις; Όπου κι αν αγγίξεις, σημάδια θα βρεις από κάτω.
Κι εγώ πώς να μη σ’αφήσω να προσπαθήσεις παρ’όλα αυτά; Πάντα θα ελπίζω ότι είσαι αλλιώτικη, ότι είσαι ο δυνατότερη όλων. Ότι θα τα καταφέρεις, ότι θ’αντέξεις. Πάντα θα υπάρχει η φλόγα της ελπίδας και γι’αυτό θα είσαι ευπρόσδεκτη να δοκιμάσεις.
Κι ας πληγωθώ. Γιατί πάντα θα θέλω να είσαι αυτή η άλλη, η διαφορετική. Πάντα θα θέλω να ρισκάρω και να κερδίσω, μήπως και βρεθεί αυτή η κάποια, μήπως είσαι εσύ αυτή. Άλλη μια αδυναμία μου. Μην την εκμεταλλευτείς.
Απλά φύγε. Σε ικετεύω, φύγε και μην το σκεφτείς. Δεν μπορεί ν’αντέξεις. Φύγε και ζήσε πιο όμορφα, πιο εύκολα. Αυτό σου αξίζει και σε όλους μας. Άσ’τον εγωισμό και μην πεισμώνεις. Ζήσε και μην πλησιάσεις γιατί είμαι κι εγώ δηλητηριώδης. Είμαι καταστροφικός, τοξικός. Μη μολυνθείς. Απλά φύγε.
