Γράφει η Ελένη Σάββα
Να αγαπάς τον άλλο γι’αυτό που είναι, όχι για ότι φαντάζεσαι πως είναι.
Να αγαπάς. Ξέρουμε άραγε τι θα πει αγαπώ;
Δύσκολο συναίσθημα.
Δυσεύρετη η αγάπη στις μέρες μας κι ας είναι το πιο όμορφο συναίσθημα!
“Αγαπώ θα πει χάνομαι…” είχε πει κάποτε ο Καζαντζάκης.
Αγαπώ θα πει αφήνομαι, χάνομαι, ζω αλλιώτικα.
Αγαπώ αληθινά σημαίνει αποδέχομαι, βλέπω με την καρδιά μου…
Όταν αγαπάμε, ερωτευόμαστε, κι εμείς οι άνθρωποι όταν ερωτευόμαστε έχουμε την τάση να πετάμε ψηλά, να βλέπουμε μονάχα ότι εμείς θέλουμε να δούμε.
Είναι όμως στ’αλήθεια αγάπη αυτό; Αγαπώ πραγματικά, σημαίνει αγαπώ τον άνθρωπο όπως είναι κι όχι όπως φαντάζομαι ότι είναι. Με τα καλά, με τα κακά, με τα γέλια και τα κλάματα.
Αυτό, αυτό είναι που παρεξηγούμε συχνά.
Αγαπάμε κι αφηνόμαστε τόσο, δημιουργούμε στο μυαλό μας μια άλλη εικόνα του ατόμου, και ζούμε μ’αυτή. Τι κι αν μας δείχνει ξεκάθαρα πως δεν είναι έτσι; Εμείς πάντα θα βρίσκουμε τη δικαιολογία και θα πιστεύουμε πως είναι ακριβώς έτσι όπως τον δημιουργήσαμε στο μυαλό μας.
Κανείς δεν είναι τέλειος. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Μα το ξεχνάμε και σχηματίζουμε πάντα μια τέτοια εικόνα. Και τότε είναι που αναρωτιόμαστε, όταν βγούμε από το συννεφάκι, είναι άραγε αγάπη; Αληθινή αγάπη;
Αγαπώ, θα πει, κοιτάω τον άλλο κατάματα. Τον μαθαίνω. Βρίσκω κάθε θετικό κι αδύναμο σημείο του. Ανακαλύπτω τα όρια του. Τα χειρότερα ελαττώματα του και τα πιο μεγάλα όνειρα του. Βλέπω κάθε άσχημη πτυχή, όλα τα μειονεκτήματα του ένα προς ένα. Τον βλέπω στα χειρότερα του. Και παρ’ολα αυτά, είμαι εκεί. Αυτό θα πει αγαπώ.
Η αγάπη προς έναν άνθρωπο, δεν είναι ούτε η εικόνα που φτιάχνουμε γι’αυτον, ούτε η φαντασία μας. Είναι ο ίδιος. Είναι τα ελαττώματα του, ο χαρακτήρας του, η καρδιά του. Αν δεν μπορείς να αντέξεις την αλήθεια του τότε μην το σκεφτεις. Αναθεώρησε μέσα σου τα πάντα.
Η αγάπη μπορεί να είναι μονάχα αληθινή. Τίποτα άλλο. Δεν χωράνε μέσα της ψέματα και φαντασίες.
Αγαπώ όπως ακριβώς θέλω να μ’αγαπουν. Κι η αλήθεια είναι, πως είναι υπέροχο κάποιος να αγαπάει τα ελαττώματα σου…
