Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Θέλω σήμερα να παίξουμε τους ερωτευμένους αγάπη μου!
Εγώ θα σου φέρω λουλούδια κι εσύ θα ετοιμάσεις κάτι να φάμε.
Θα σε φιλήσω τρυφερά κι εσύ θα μ’αγκαλιάσεις όπως εκείνες, τις πρώτες μας φορές.
Θα σου ψιθυρίσω γλυκόλογα και υποσχέσεις που σκοπεύω να κρατήσω κι εσύ θα με κοιτάς στα μάτια και θα μου λες πως μοιάζω με τον Πήτερ Παν που δεν θέλησε ποτέ να μεγαλώσει.
Κι εγώ θα σου χαμογελάω και θα σου λέω πως η ζωή, δεν αξίζει να την πάρεις και πολύ στα σοβαρά.
Κάπως έτσι θα κυλήσει το βράδυ μας γιατί εμείς σήμερα πρέπει να υποδυθούμε τους ερωτευμένους.
Εγώ θα πάρω πιο αργά το σκύλο βόλτα και θα σου δώσω ένα φιλί στην πόρτα στα πεταχτά.
Κι εσύ, θα χαμηλώσεις τα φώτα, θα διαλέξεις εκείνη τη μουσική που πάντα μας άρεσε και θα με περιμένεις.
Κι εγώ, θα ανταποκριθώ στο ρόλο που μου έχεις δώσει, εκείνον του ερωτευμένου, θυμάσαι;;
Όχι.. δεν θυμάσαι.
Και δεν θυμάσαι γιατί δεν χρειάστηκε ποτέ να το ξεχάσεις.
Δεν χρειάστηκε ποτέ να στο θυμίσω ή να μου το θυμίσεις γιατί όλα αυτά που σήμερα τα φορέσαμε σαν ρόλους, είναι η καθημερινότητά μας.
Μπορεί με λιγότερα λουλούδια, μπορεί με φαγητό delivery, μπορεί με φώτα ανοιχτά και χωρίς κεριά, όμως δεν χρειάστηκε ποτέ να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας πως είμαστε ερωτευμένοι.
Το θυμόμαστε πάντα μέσα στην κούραση της μέρας.
Το νιώθουμε με εκείνο το μήνυμα μεταξύ κίνησης, παρκαρίσματος και meeting.
Είναι εκεί, τις μέρες που δεν αντέχεται τίποτα και το μόνο που ζητάμε είναι ένα plan B μακριά από όλους.
Γιατί έρωτας, είναι να θες να αποδράσεις από το τώρα, μόνο μαζί με τον άνθρωπό σου.
Έρωτας είναι το παγωμένο κομμάτι πίτσα στο τραπέζι γιατί ήξερε πως θα γυρίσεις νωρίτερα και θα πεινάς.
Έρωτας είναι το μου λείπεις, στις 2 το μεσημέρι όταν όλα γύρω σου είναι πανικόβλητα.
Έρωτας είναι να διαπραγματευόμαστε τις χαζοταινίες σου με τους αγώνες της ΑΕΚάρας μου και να μου χαρίζεσαι κάθε φορά..
Όλα τα άλλα, είναι σενάριο, σκηνοθεσία και ερμηνεία.
