Γράφει η Αναστασία Κακαβά
Λένε πως η ζωή είναι δρόμος. Μακάρι και οι άνθρωποι να είχαν πάνω τους ένα φωτεινό σηματοδότη.
Πράσινο, που σημαίνει προχώρα χωρίς δισταγμό και γκάζωσέ το, είσαι ασφαλής, οι άλλες πλευρές της λεωφόρου έχουν ακινητοποιηθεί κι όλα σε ευνοούν να συνεχίσεις την πορεία σου στη ζωή του άλλου.
Κόκκινο, στοπ, ακινητοποιήσου! «Κοκάλωσέ το» γιατί διέρχονται κι άλλοι από το δρόμο αυτόν και θα συγκρουστείς! Δεν θα φτάσεις ποτέ στην άλλη πλευρά της οδού όντας ασφαλής. Ενδέχεται να τραυματιστείς, ίσως και θανατηφόρα, αν παραβιάσεις το κόκκινο!
Και τέλος πορτοκαλί, στάσου λίγο, επιβράδυνε και σκέψου το ξανά προτού περάσεις. Σε λίγο θα ανάψει το κόκκινο, όλα γύρω σου το προμηνύουν, όμως εσύ επιμένεις να προσπερνάς το φανάρι. Βέβαια, εν προκειμένω ο κίνδυνος είναι πιο μικρός αλλά και πάλι υπαρκτός, γιατί – μην ξεχνάς – κόκκινο θα ανάψει οσονούπω!
Πολύ εύκολο ε; λέτε να καταντούσε βαρετή η ζωή; Από την άλλη, όμως, σκεφτείτε πόσα ατυχήματα θα γλιτώναμε. Πόσους ακατάλληλους για εμάς ανθρώπους θα αποφεύγαμε, πόσα λιγότερα τραύματα ψυχής θα μετρούσαμε τις νύχτες. Φίλοι που πρόδωσαν, έρωτες που εγκατέλειψαν και όσοι γενικά δεν ήταν γραφτό να ταξιδέψουν μαζί μας είναι καθένας από αυτούς κι ένα τροχαίο.
Κάποιο κόκκινο παραβίασες, κάποιον εμπιστεύτηκες λίγο παραπάνω και μπαμ! Ήρθε η σύγκρουση κι ήταν σφοδρή. Σου στοίχισε πολλά για να επιδιορθώσεις το αμάξωμα της καρδιάς σου, με τον ξεχαρβαλωμένο εγωισμό σου και τους σπασμένους προφυλακτήρες που σε άφηναν εκτεθειμένο και να το ξανακυκλοφορήσεις. Και τώρα είσαι μεν καινούριο κι ανανεωμένο, μα όχι όπως τότε που το αγόρασες · έτσι δεν θα ξαναγίνει. Τώρα πια κουβαλάει τις δικές του γρατζουνιές.
Σκέψου, βέβαια, και πόσες πληγές θα γλίτωναν οι άλλοι από εσένα, αν ήξεραν ότι δεν πρέπει να σε πλησιάσουν. Αν έβλεπαν το κόκκινο φανάρι και σταματούσαν μπροστά στην κλειστή αγκαλιά σου. Το τελευταίο σου δυστύχημα ήταν σφοδρό και δεν αντέχεις να ζήσεις και δεύτερο τόσο σύντομα.
Κάποιος δεν είδε, όμως, τις πληγές σου, δεν κατάλαβε τη ζημιά που είχε γίνει κι ήρθε απρόσκλητος αλλά πρόθυμος να σε διορθώσει. Εσύ παρ’ όλα αυτά δεν ήσουν ακόμη έτοιμος να βγεις ξανά στους δρόμους. Ήθελες να παρκάρεις για λίγο, να τσεκάρεις τις μηχανές σου, τις αντοχές σου και τον εαυτό σου προτού πατήσεις και πάλι το γκάζι στη ζωή.
Γι’ αυτό και τρακάρεις όποιον σε πλησιάζει λίγο παραπάνω. Στρίβεις χωρίς φλας, τρέχεις σαν τρελός και τον εγκαταλείπεις στην άσφαλτο αιμόφυρτο και πληγωμένο, χωρίς να φταίει. Κι όλα αυτά, γιατί παραβίασε το δικό σου κόκκινο.
Γι’ αυτό στη ζωή όπως και στο δρόμο θα πρέπει να προσέχεις. Δοκίμασε το αμάξι στην ταχύτητα αλλά μην ξεχνάς να τηρείς τους κανόνες που μας κρατούν όλους ασφαλείς. Μην παραβιάζεις τα όρια, μην προκαλείς με την συμπεριφορά σου και σεβάσου τον άλλο οδηγό, όλο και κάποια γρατζουνιά θα κουβαλάει.
Στο δρόμο όπως και στη ζωή θα δοκιμαστείς, θα κριθείς για την οδήγησή σου, κι αφού δεν θα αποφύγεις τελείως τις συγκρούσεις – λένε πως όσο καλός οδηγός κι αν είσαι μια φορά τουλάχιστον θα πέσεις σε ατύχημα – φρόντισε έστω να μην είναι πλήρως καταστροφικές, γιατί ένα στραπατσαρισμένο αυτοκίνητο μπορεί και να φτιαχτεί, μια στραπατσαρισμένη ψυχή όμως δύσκολα επανέρχεται…
