Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Άνθρωποι κομήτες, έρχονται, λεηλατούν και φεύγουν.
Πάντα φεύγουν. Έτσι γινόταν πάντα κι έτσι θα συνεχίσει να γίνεται.
Όμως εσύ, κρατάς ακόμα γερά!
Εσύ μπορείς να ρίξεις μια ματιά πίσω, να μετρήσεις απώλειες και να δεις την εικόνα.
Μπορείς να κλάψεις, να αγγίξεις, να χαϊδέψεις τις απώλειες.
Μα μόνο, σε παρακαλώ, μην ξεχαστείς και τις πάρεις μαζί σου.
Μην τις αφήσεις να μείνουν για πολύ κοντά σου.
Μην τους δείξεις το δρόμο για το σήμερα.
Άφηνε χώρο στον έρωτα.
Κάθε βράδυ, άφηνε δίπλα σου, ένα άδειο μαξιλάρι να πλαγιάσει η ελπίδα.
Άφηνε ένα μαξιλάρι, για να γεμίσει από την μυρωδιά του έρωτα.
Αυτή τη μυρωδιά ανάκατη από ιδρώτα, πόθο και πάθος.
Άφηνε κι ένα μικρό φωτάκι αναμμένο για να φέγγει η προσμονή.
Η προσμονή που γεννά η ελπίδα.
Η προσμονή που γεννά η επιθυμία.
Η προσμονή που γεννά η ίδια η ζωή.
Γιατί όταν πάψεις να προσμονείς το άγγιγμα, το βλέμμα, τον έρωτα, τότε, παύεις να ζεις.
Μην την εγκαταλείψεις την ελπίδα για έρωτα μάτια μου, δεν αξίζει αλλιώς η ζωή!
