Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Κάτσε, κάτσε να σου πω για όλες τις λάθος αποφάσεις της ζωής μου. Άναψε ένα τσιγάρο, βάλε και μία τεκίλα και έλα να μιλήσουμε. Να σου πω πόσο γερό στομάχι θέλει, για να πάρεις μία λάθος απόφαση. Πόσο θάρρος, να τολμήσεις να κάνεις το αντίθετο από αυτό που προστάζει η λογική.
Τράβα μία τζούρα από το τσιγάρο σου. Μία λάθος απόφαση της ζωής σου είναι κι αυτή απλά οι συνέπειες της αργούν να φανούν ή μπορεί και να μην φανούν καθόλου.
Εγώ θέλω να σου πω για εκείνες τις άλλες. Αυτές που ξέρεις πως τη στιγμή που θα πεις “θα το κάνω”, οι συνέπειες σου χτυπάνε ήδη την πόρτα. Θέλει ψυχή να ξέρεις πως είναι λάθος και παρ’ όλα αυτά να αποφασίζεις να το κάνεις. Θέλει θάρρος να πατήσεις το γκάζι ενώ έχει στροφή μπροστά.
Δεν ξέρω αν οι λάθος αυτές αποφάσεις με έχουν οδηγήσει εδώ που είμαι τώρα, δεν ξέρω αν ήταν μαθήματα ή παθήματα ή και τα δύο. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα ποτέ σε κάποιον να πω “πάρε όλες τις λάθος αποφάσεις που το στομάχι σου σε αφήνει να πάρεις”, πάντως μια φορά εγώ δεν θα τις άλλαζα με τίποτα.
Μέσα από αυτές άγγιξα τα όρια μου, ίσως και να τα ξεπέρασα. Μέσα από αυτές είδα τα πρόσωπα πίσω από τις μάσκες. Έσφιξα τις γροθιές μου, έκανα την καρδιά μου απόρθητη και πήγα πρόσω ολοταχώς από το ένα λάθος στο άλλο.
Γελάς ε; Λογικό. Σε κανέναν δεν θα φαινόταν φυσιολογικό κάτι τέτοιο. Κανείς δεν θα καμάρωνε για τις λάθος αποφάσεις που έχει πάρει. Μα εμένα από μικρή μου έλεγαν πως είμαι οι επιλογές μου, πως πρέπει να στηρίζω κάθε μου επιλογή, ακόμα και την λάθος. Μου έλεγαν πως ακόμα και οι λάθος επιλογές, οι λάθος αποφάσεις, έχουν την χάρη τους.
Σκέψου λίγο. Κλείσε τα μάτια και κάνε εικόνα την ζωή σου. Σκέψου πόσο περίεργη θα ήταν η ζωή αν δεν είχες πάρει εκείνες τις λάθος αποφάσεις. Αν δεν είχες κάνει εκείνο το στραβοπάτημα. Σκέψου από που θα είχες μάθει να μην εμπιστεύεσαι με κλειστά τα μάτια, από που θα είχες μάθει να γελάς και να αυτοσαρκάζεσαι όταν κάνεις το ένα λάθος μετά το άλλο;
Θέλει κότσια να παραδεχτείς πως έκανες λάθος. Θέλει ψυχή και θάρρος να στηρίξεις τις αποφάσεις και τις επιλογές σου, ειδικά όταν ξέρεις πως αυτές είναι λάθος και τις κάνεις όπως και να έχει.
Στην υγειά μας φίλε μου.
Άσπρο πάτο, στις λάθος αποφάσεις μας, στα μεγαλύτερά μας λάθη.
Στο αλατοπίπερο της ζωής!
