Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Έχεις διαλέξει από μόνος σου και χωρίς καμιά εξωτερική επιρροή ή πίεση, να είσαι πια επιλεκτικός.
Έχει βλέπεις ματώσει η καρδιά τόσες φορές και τόσο πολύ, που δεν την δίνεις εύκολα πια με “ελαφράν την καρδίαν” που λένε..
Και έρχεται ένας άνθρωπος από το πουθενά, “τσουπ” και προσγειώνεται μπροστά σου (λες και κάποιος τον έβαλε εκεί) και ταιριάζει και κουμπώνει μες τις συνήθειές σου, τα θέλω μα και τα μέσα σου.
Και ενώ ξεδιπλώνεσαι λίγο λίγο, μέρα με την μέρα και το κουβαράκι σου αρχίζει να παίρνει μια πιο ξεκάθαρη, πιο “ευκολοδιάβατη” μορφή, έρχεται μια έκφραση να σου ταράξει της ψυχής την νηνεμία. Της συνείδησής σου την ηρεμία.
“Ξέρεις, μην είσαι άλλο too much. Αγαπάς πολύ, αγκαλιάζεις πολύ, θέλεις πολύ σεξ,
έχεις πάθος και ενθουσιασμό πολύ, με θέλεις πολύ, μιλάμε στα μηνύματα πολύ και γενικά, με ζαλίζεις πολύ.”
Και έρχεσαι αυτόματα σαν σαλιγκάρι και βάζεις κεραίες μέσα, σαν χελώνα μαζεύεσαι στο καβούκι σου, μη ξέροντας πώς να φερθείς.
Βλέπεις αγάπη μου, το να είσαι επιλεκτικός, αυτό ακριβώς σημαίνει.
Ότι με επιλογή μα και συνείδηση, μένεις στον “πάγκο” για όσο χρειαστεί και περιμένεις ευλαβικά την σειρά σου.
Και δεν σε πειράζει που άλλοι περνούν μπροστά.
Ξέρεις ότι θα έρθει η σειρά σου.
Μα όταν επιτέλους έρθει, θέλεις να παίξεις!
Να μπεις ενεργά στο παιχνίδι και όλα να τα δώσεις!
Ποια μέτρια, ποια μισά και ποια χλιαρά να περιμένεις;
Τί είναι αυτά;
Υπάρχουν;
Εδώ, έχει έρθει η ώρα που τόσο καιρό ήρεμα περίμενες, η ώρα να ξανα αισθανθείς! Η ώρα να μοιραστείς, να βιώσεις, να γεμίσεις και προφανώς, ο συμπαίκτης που επέλεξες στο παιχνίδι του έρωτα είναι αντάξιος της προσμονής σου και ικανός, να ξεδιπλώσετε την φύση σας ολόκληρη μα και την καρδιά και τα κορμιά σας να ανοίξετε μαζί.
Για ποια μέτρια λοιπόν μου μιλάς, όταν μετά από τόσο καιρό, έχεις τόσο σοφά επιλεχθεί σαν άξιος συμπαίκτης το παιχνίδι του έρωτα να μοιραστείς;
