Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν σε ενώνει με τους ανθρώπους η ανάγκη για έρωτα· σε ενώνει η πίστη ότι κάπου υπάρχει καταφύγιο για τις ώρες που δεν σε χωράει ο κόσμος. Κι όσο ψάχνεις να στο χαρίσουν, τόσο θα πονάς. Κανείς δεν σου χρωστάει τη γαλήνη σου. Το λιμάνι που θέλεις χτίζεται, δεν χαρίζεται: με όρια, με αλήθεια, με παρουσία που δεν κρύβεται πίσω από δικαιολογίες.
Θα πεις «πονάω» χωρίς θέατρο, «μένω» χωρίς να προδίδεις τον εαυτό σου, «φεύγω» όταν οι υποσχέσεις γίνονται σύρτες. Γίνε εσύ το λιμάνι που ψάχνεις. Ό,τι είναι δικό σου στηρίζεται σε σένα: στο βλέμμα που δεν αποφεύγει τις ρωγμές, στο σώμα που δεν ζητά σωτήρες, στην καρδιά που αντέχει να πει την αλήθεια της.
Το «μωβ» σου—βαθύ, άγριο, τρυφερό—δεν είναι πρόβλημα· είναι υπόσχεση βάθους. Ντύσε με αυτό τις πληγές σου και προχώρα χωρίς εκπτώσεις.
Μην θαμπώνεσαι από λόγια που λάμπουν για μια νύχτα. Μετράς τι αντέχει στις ανηφόρες. Θέλεις σταθερά βήματα, τραπέζια με αλήθεια, σεβαστά όρια και πράξεις που πληρώνουν όσα ειπώθηκαν. Δύο ολόκληροι που συναντιούνται, όχι δύο μισά που γαντζώνονται.
Σβήσε τα σενάρια σωτηρίας και γράψε σχέδιο πορείας: μικρά βήματα, μεγάλη ευθύνη, επιλογή ξανά και ξανά. Όταν βαραίνει η ζωή, κράτα γραμμή—μην αλλάζεις πορεία επειδή κάποιος φοβάται τα κύματα. Αν έρθουν κοντά σου, να έρθουν με αλήθεια· αλλιώς, να φύγουν καθαρά.
Έχεις φάρους, κάβους, ρυθμό. Είσαι ολόκληρη ακόμη κι όταν σπάζεις. Κι όταν το σκοτάδι πυκνώνει, θυμήσου: η αγάπη δεν είναι σωσίβιο—είναι ανάληψη ευθύνης. Αναλαμβάνεις εσένα, σε αναλαμβάνει κι αυτή. Κι ό,τι φύγει, σε αφήνει λιμάνι. Ό,τι μείνει, μένει από επιλογή. Λιμάνι ή τίποτα.
