Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Άραγε το να είναι κάποιος το καλό παιδί στη σημερινή εποχή είναι ευλογία ή κατάρα; Σε όποιον χώρο κι αν εισέλθει, όλοι τον χαιρετούν και όλοι έχουν να πουν κάτι καλό μόλις γυρίσει την πλάτη του. Είναι το αγαπητό παιδί με το γλυκό χαμόγελο και την καθαρή ματιά. Η παρουσία του σπέρνει τη χαρά. Πρόθυμος να βοηθήσει τους πάντες, ακόμη κι αν δεν δεχτεί ποτέ ο ίδιος κάτι αντίστοιχο.
Είναι το καλό παιδί που όλοι αγαπούν, αλλά κανείς δεν προσέχει. Κι αυτό γιατί δεν απαιτεί, δεν διεκδικεί, συγχωρεί εύκολα και περιμένει να εκτιμηθεί η καλή του συμπεριφορά. Σε έναν κόσμο όπου η αγάπη του εαυτού κυριαρχεί, δεν μπορεί να καταλάβει ότι αυτό που εύχεται και περιμένει είναι τόσο σπάνιο, όσο σπάνιος είναι και ο χαρακτήρας του.
Είναι το παιδί που είναι δίπλα στους άλλους όταν λυγίζουν αλλά όταν λυγίζει αυτό, δεν βρίσκεται εκεί κανείς. Είναι το παιδί που καθησυχάζει τους άλλους αλλά δεν βρίσκεται εκεί κανείς για να καθησυχάσει το ίδιο. Είναι το παιδί που τρέχει όταν έχει κάποιος ανάγκη αλλά στην ανάγκη του όλοι είναι απόντες. Κι αυτό γιατί η καλοσύνη του έγινε συνήθεια. Η προσφορά του δεδομένη.
Πόσο θα ήθελε να τον δουν, όχι για όλα όσα προσφέρει, αλλά για αυτό που πραγματικά είναι. Κι έτσι, η στενοχώρια και η απογοήτευση συσσωρεύονται στην αγνή ψυχή του που ουρλιάζει σιωπηλά: «Δείτε με επιτέλους. Είμαι κι εγώ άνθρωπος.»
Είναι το παιδί που όλοι αγαπούν, αλλά κανείς δεν σκέφτεται ότι κι εκείνο έχει ανάγκη από μια αγκαλιά, μια κουβέντα, μια παρουσία.
Τελικά, είναι ευλογία να είναι κάποιος το καλό παιδί; Όχι. Είναι βάσανο στην ψυχή, που ανοίγει πληγή, ματώνει, κλείνει και ξανά ανοίγει… Μια πληγή που μένει ανοιχτή μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει επιτέλους να φροντίσει και τον εαυτό του.
