Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου
Γιατί εγώ φίλε τη μοναξιά μου την επέλεξα. Δεν συμβιβάστηκα με το λίγο . Δεν ήθελα να είμαι η ξεπέτα του καθενός. Δε ξεπουλήθηκα σε ψεύτικες αγκαλιές, δεν πίστεψα σε μεγάλα λόγια . Ήθελα να είμαι προτεραιότητα και όχι η καβάτζα της μιας βραδιάς.
Δεν ξενύχτησα ποτέ περιμένοντας το μήνυμα κάποιου γιατί ήξερα πολύ καλά ότι όποιος θέλει στέλνει , όποιος θέλει νοιάζεται, όποιος θέλει ρισκάρει , παίζει ακόμα και το τελευταίο του χαρτί. Μα όχι για να σε καταφέρει μα για να σε κερδίσει.
Έχει διαφορά το ένα με το άλλο. Το να κερδίσεις την καρδιά μιας γυναίκας δεν είναι εύκολη υπόθεση και φυσικά αυτό δε γίνεται με τερτίπια μιας χρήσεως. Και να σου πω και κάτι ένα καλό κρεβάτι το βρίσκω κι αλλού, το ζήτημα είναι αν αυτό μπορεί να συνδυαστεί και με άλλα πράγματα πια .
Και εδώ που τα λέμε όταν τα συναισθήματα είναι δυνατά, η καύλα χτυπάει κόκκινο. Οπότε τι να το κάνω εγώ το fast food σας. Εγώ τη θέλω γεμάτη τη ζωή μου , ότι είναι στα γρήγορα, ότι είναι για να περνάει η ώρα. Εμένα μου φαίνεται απλά γελοίο. Πες μου ένα λόγο που αξίζει να χαραμίσω το χρόνο μου σε κάτι τόσο ρηχό.
Ένταση θέλω , να τον κοιτάω τον άλλον και να μου κόβονται τα πόδια, να κάνουμε έρωτα σα τρελοί, να τσακωνόμαστε για τα ασήμαντα και παρ’ όλα αυτά να τρέχουμε στη μέση του δρόμου για να βρούμε ο ένας τον άλλον και να λέμε ” γαμώτο σου γιατί σ’ αγαπάω τόσο” .
Μάθαμε με τις σχέσεις που είναι σαν χαρτοσακούλες . Όποτε δεν τις χρειάζεσαι τις πετάς για πλάκα. Ζούμε σε μια μοντέρνα εποχή όπου ερωτευόμαστε μέσα από μια οθόνη, καυλώνουμε μέσα από μια οθόνη και μετά παραπονιόμαστε γιατί δεν έχουμε κοντά μας τίποτα ουσιαστικό.
Όλα γίνονται πια μέσα από μια εικόνα, ο καθένας μπορεί να παραστήσει όποιον θέλει, να παίξει όποιον ρόλο θέλει για να κατακτήσει το αντικείμενο του πόθου του. Και ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί θα πρέπει να πάω με το ρεύμα, γιατί θα πρέπει να ζω και εγώ μέσα σ’ αυτό το ψέμα.
Φυσικά μιλάς με κάποιον που σου απαντάει ανά μία ώρα, πολλές φορές και ανά μία μέρα, χρησιμοποιώντας κόλπα τύπου “ghosting” , ναι βέβαια τώρα πια έχουμε και ειδική ονομασία για όλα, και αυτό αποκαλείται σχέση . Και με αυτό τον τρόπο φυσικά σε καψουρεύει ο άλλος, σε κάνει να τον θες περισσότερο. Δηλαδή με λίγα λόγια και ο έρωτας πια έχει γίνει εμπόριο πλέον. Ας μη μασάμε τα λόγια μας .
Αυτό είναι που δεν αντέχω, αυτή την ισοπέδωση. Για αυτό τη προτιμώ τη μοναξιά μου από το να κοροϊδεύω τον εαυτό μου , από το να με ξεγελάω και να σκορπίζομαι δεξιά κι αριστερά. Σίγουρα κάνω καλύτερη παρέα και με τον εαυτό μου , όχι λυπάμαι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν μπαίνουν σε καλούπια, που δεν πάνε με τη μάζα.
Που τα θέλουν όλα ή τίποτα. Δεν είμαι πλαστική κούκλα για να αρέσω σε κάποιον και να με ψηφίσει μέσα από μια εφαρμογή, δεν είμαι επίσης αντικείμενο για να με θέλει μόνο για να περνάει καλά .
Γιατί έχω και εγώ ανάγκη να περνάω καλά, έχω και εγώ ανάγκη από ικανοποίηση, από επιβεβαίωση, από χαρά .
Εγώ τον άλλον τον θέλω ζωντανό δίπλα μου , να ακούω την ανάσα του . Να μυρίζω τη μυρωδιά του . Και τον εαυτό μου τον πουλάω πολύ ακριβά. Πάρα πολύ ακριβά. Οπότε ναι η μοναξιά μετά από ένα σημείο και μετά γίνεται επιλογή.
Όχι γιατί το θες αλλά γιατί δε μπορείς να κάνεις αλλιώς σε μια κοινωνία τόσο πεζή, όσο αυτή στην οποία ζούμε. Αν έχεις τουλάχιστον λίγο αυτοσεβασμό και λίγη αξιοπρέπεια!
