Γράφει η Κική Γ.
Βρεθήκατε ποτέ στο χείλος του γκρεμού από οποιοδήποτε λόγο; Να νιώθεις πως σου φεύγει η ψυχή, πως σταματάει η καρδιά σου, πως χάνεις το μυαλό σου. Πως ως εδώ ήταν.
Περνά ολόκληρη η ζωή από μπροστά σου. Σε δευτερόλεπτα έχεις αναθεωρήσει όσα μια ζωή δεν μπόρεσες.
Τρέμεις στην ιδέα πως δεν θα προλάβεις να αποτελειώσεις όλα όσα ήθελες και να αποκαταστήσεις τις σχέσεις σου με ανθρώπους, που κακώς έβγαλες από τη ζωή σου η απομακρύνθηκες. Νιώθεις πρωτόγνωρα συναισθήματα να σε διαπερνούν σαν ηλεκτρικό ρεύμα, νιώθεις φόβο και μια περίεργη ντροπή.
Νιώθεις ένα άδειασμα. Δεν θέλεις να σε αντικρίσεις. Έχεις μια πάλη με τον ίδιο σου τον εαυτό. Τώρα, , τούτη την ώρα. Γιατί όμως άνθρωπε; Είχες τόσο καιρό μπροστά σου και άλλες τόσες πιθανόν ευκαιρίες. Είχες την πολυτέλεια να αποφασίζεις και να πράττεις το σωστό, τουλάχιστον για σένα.
Είχες χρόνο να διορθώσεις και να διορθωθείς. Είχες όμως και πείσμα και αλαζονεία και έπαρση. Εσύ και κανένας άλλος. Ο εγωισμός σου χτυπούσε κόκκινο και το πείσμα σου λύγιζε σίδερα. Όλα στο βωμό του “εγώ “, χωρίς καμία “οικονομία ” για το αύριο. Μόνιμα στο μυαλό η σκέψη.”Δεν βαριέσαι αυτός είμαι”. “Εγώ να είμαι καλά”.
Λες και θα ζήσεις αιώνια ή λες και όλα θα τα πάρεις μαζί σου. Προίκα και κληρονομιά σου. Κανένα σημάδι επιστροφής για όσα έπραξες. Κανένα σημάδι μεταμέλειας. Κανένας ικανός να σε βγάλει από το βούρκο και τα άθλια λασπόνερα .
Έρχεται όμως η ίδια η ζωή και σου δίνει μια τέτοια σφαλιάρα, που ξεχνάς την ίδια σου την ύπαρξη. Φτάνεις στα όρια της τρέλας, για να βρεις τα λογικά σου. Εκλιπαρείς Θεούς και δαίμονες. Για κάποια πράγματα όμως δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν υπάρχει πια χρόνος. Πληρώνεις τα λάθη σου. Πληρώνεις τις επιλογές σου.
Εκεί, μόνος σε απόγνωση και τις περισσότερες φορές και φρικτά μετανιωμένος. Οι μαγκιές όμως πληρώνονται μόνο μετρητοίς και πάντα περνάμε από το ταμείο. Σ’ αυτή τη ζωή πληρώνεις τα πάντα.
