Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Αν χρειάζεται να σου υπενθυμίζω την παρουσία μου, τότε δε θέλω να τη δεις ποτέ. Γιατί δεν είμαι εδώ για να ζητιανεύω την προσοχή σου, ούτε για να σε κάνω με το ζόρι να νιώσεις αισθήματα που δεν έχεις μέσα σου για εμένα.
Γιατί το να ζητάω τα αυτονόητα είναι τουλάχιστον κουραστικό και για τους δύο μας. Στον έρωτα δεν πρέπει να ζητάμε τίποτα. Πρέπει να θέλουμε να προσφέρουμε στον άλλον ό,τι καλύτερο και ομορφότερο έχουμε μέσα μας. Να δίνουμε στον άλλον γιατί θέλουμε και το κάνουμε χωρίς πρέπει και υποχρεώσεις.
Και δεν είναι ότι δεν εκτιμάω αυτά που μου δίνεις, τα εκτιμάω, απλώς δεν συμβιβάζομαι. Δεν συμβιβάζομαι με τα λίγα που μου προσφέρεις για πολλά. Γιατί γνωρίζω πως στον έρωτα δε ζυγίζεις τι πήρες και τι έδωσες. και εσύ τα ζυγίζεις όλα.
Οι πράξεις σου κινούνται μόνο από λογική και όλο αυτό καταλήγει σε αδιαφορία προς εμένα. Μία αδιαφορία που δεν αντέχεται. Μια αδιαφορία που με κάνει να νιώθω ανύπαρκτη στη ζωή σου και αυτό με τσακίζει τόσο που κλείνομαι στο καβούκι μου και δε θέλω να εκφράσω κανένα συναίσθημα μου. Γιατί φοβάμαι.
Φοβάμαι πως ό,τι και αν πω θα πέσει σε τοίχο. Στον τοίχο αυτόν της λογικής σου. Και να σου πω κάτι; Κουράστηκα. Κουράστηκα να σου φωνάζω άκουσέ με και μετά να με ακούς, να σου λέω κοίταξε με και μετά να με κοιτάς.
Να πρέπει πάντα εγώ να σου ζητάω το κάτι παραπάνω. Αν ήθελες θα τα έκανες πριν καν χρειαστεί να σου τα ζητήσω και εσύ δεν τα έκανες. Και αν χρειάζεται να σου επιβάλλω συνέχεια την παρουσία μου τότε το χάσαμε όλο το παιχνίδι.
