Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Φωτογραφίζει ο Μάνος Σαββίδης
Σε ένα παγκάκι αδειανό, χάραξα μια ημερομηνία και μια λέξη.
Μια λέξη από εκείνες τις κοινές, που δεν έχουν κάποιο ειδικό βάρος όταν ξεστομίζονται μέσα στη μέρα. Τη λες δεκάδες φορές, χωρίς να σταθείς.
“Στιγμή μου” σε ονόμασα και σε κράτησα εκεί που φυλάω όλα τα πολύτιμά μου.
Μια στιγμή μέσα στο χρόνο, μια στιγμή μέσα σε μια καθημερινότητα που ήταν τόσο διαφορετική.
Ήταν εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου, πριν αλλάξουν όλα.
Ήταν εκείνη η στιγμή που όλα έμοιαζαν τέλεια. Όλα ήταν αρμονικά. Όλα ήταν ξεκάθαρα.
Μια στιγμή μετά, τίποτα δεν ήταν ίδιο.
Εσύ κι εγώ, αφήσαμε το παγκάκι μας αδειανό και τράβήξαμε ο καθένας δρόμους χωριστούς.
Ήταν πια πολύ μικρό για να χωρέσει τους εγωισμούς μας.
Ήταν πια πολύ φανερό για να κρύψει τα ανείπωτά μας.
Κι έτσι, χωρίς να κοιτάξουμε πίσω, το εγκαταλείψαμε.
Μας εγκαταλείψαμε.
Δεν παλέψαμε να κατεβάσουμε μισή σταλιά τους εγωισμούς μας.
Δεν διανοηθήκαμε να ξεστομίσουμε τα ανείπωτά μας και να τα καθαρίσουμε στο φως.
Δεν πιστέψαμε ποτέ σε εμάς.
Κι ό,τι έμεινε πίσω, ήταν ένα παγκάκι αδειανό, με μια χαραγμένη ημερομηνία κι ένα.. “στιγμή μου” χαμένο στο χρόνο.
Μόνο που να, πού και πού, όταν η καθημερινότητα με πνίγει και οι άνθρωποι κάνουν πολλή φασαρία, με λόγια μεγάλα και βαρύγδουπα, έρχομαι εδώ και διεκδικώ την ησυχία μου.
Κλείνω τα μάτια και γυρνάω σε εκείνη την “στιγμή μου”, πριν όλα αλλάξουν.
Σε νιώθω να γυρνάς και να μην χρειάζονται λέξεις.
Να χαράζουμε ένα καινούριο, “στιγμή μας” και να προχωράμε την ζωή από εκεί.
Και μετά τα μάτια ανοίγουν.. και δεν υπάρχει η στιγμή.
