Υπάρχουν βέβαια κι αυτές οι μετενσαρκώσεις του Μάνθου του Φουστάνου, που δηλώνουν ερωτευμένες ανά οκτάωρο, σαν αντιβίωση. Αισθάνομαι όμως πως πρέπει να διατηρήσω εδώ ένα επίπεδο, για αυτό δεν θα αναφερθώ σ’ αυτές, τουλάχιστον για τώρα.
Όχι, μαζί μου θα μιλήσεις για τον ορίτζιναλ τον έρωτα τον αντρικό, αυτόν που σε πετάει στα σκοτεινά και μαύρα ερέβη του μπουζουκοσκυλάδικου, αυτόν που σε ωθεί να γίνεις πιο αηδιαστικός κι από κουτσουλιά το απομεσήμερο, αυτόν που έρχεται μια φορά, και αν ξανάρθει, είναι γιατί σου θυμίζει την προηγούμενη.
Αυτός ο έρωτας είναι που αλλάζει την ζωή σου.
Γι’ αυτό δεν είναι ποτέ έρωτας κεραυνοβόλος.
Όχι, ο άντρας για να σε ερωτευτεί, πρέπει να του δώσεις ένα βράδυ.
Κι ένα βράδυ, όχι στο κρεβάτι, ένα βράδυ απέναντί του, να του μιλάς για κάτι κι αυτός να αντέξει να σ’ ακούσει. Ξέρεις, δεν σ’ ερωτεύομαι αν δεν μπορώ να μιλήσω μαζί σου για πάνω από τέσσερις ώρες. Δεν είναι θέμα προϋποθέσεων ή συνειδητής επιλογής. Είναι αυτό που σε ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες τρύπες εκεί έξω.
Με σένα δεν προσποιούμαι πως ακούω για να σε πηδήξω.
Και δεν είμαι και γλυκούλης μαζί σου. Δεν πρόκειται να το παραδεχτώ πριν περάσει καιρός. Κουβαλάω μέσα στο κεφάλι μου αυτό το περίεργο προαίσθημα, πως κάτι θα γίνει αν σου μιλήσω ξεκάθαρα, και θα σου φανώ αδερφάρα.
Μπορεί να σου φωνάξω, έτσι, στα άκυρα, να θέλω να σε βρίσω, γιατί δεν έχω τη δύναμη να σου ψιθυρίσω πως είσαι ο,τι ονειρευόμουν. Μπορεί να μην το πω ποτέ στους φίλους μου, να φοράω μαζί τους αυτό το χαλαρό ύφος νούμερο δεκατέσσερα, και ν’ αναφέρομαι σε σένα σαν την «μικρή» ή το «μωρό».
Ε, εσύ τότε να ξέρεις πως είσαι η γυναίκα της ζωής μου.
Οι άντρες δεν ξέρουμε να διαχειριστούμε το θέμα «έρωτας».
Έχουμε μια μικρή φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού μας και κάθε φορά που πάμε να κάνουμε κάτι γλυκό, ρομαντικό, γενικότερα, κάτι που θα κάνει την ζωή του ανθρώπου μας λίγο καλύτερη, μας φωνάζει «πουστάρα!», και το μετανιώνουμε.
Δεν είναι ούτε βιολογικό, ούτε έχει να κάνει με το πώς μας έφτιαξε ο καλός Θεός. Είναι τα τέσσερις χιλιάδες χρόνια προτύπων, κάθε μέρα προσανατολισμένη στο να μην μπορούμε να εκφράσουμε ελεύθερα τα συναισθήματά μας.
Φίλες μου με ρωτάνε, «Πώς είναι ένας καψουρεμένος άνδρας; Τι σκέφτεστε, τι κάνετε, με ποιους τρόπους δείχνετε τον έρωτά σας; Έχετε στρατηγικές;»
Νομίζουν, ως γυναικάκια, πως σκεφτόμαστε σαν κι αυτές, πως έχουμε έλεγχο των συναισθημάτων μας και πως υπάρχει και κάποιο μοτίβο για να τα εκφράζουμε κιόλας.
Όχι, αγάπη μου. Είμαστε άνδρες. Κανείς δεν έκατσε να μας μιλήσει για το πώς να αντιδράσουμε όταν βρούμε την γυναίκα των ονείρων μας. Εκεί κάτω επικρατεί ένα χάος.
Όλοι οι άνδρες ήμαστε συναισθηματικά δεκαπεντάχρονα. Για αυτό, μεταξύ μας τώρα, αυτό που ψάχνουμε από τον άνθρωπό μας, είναι μια αγκαλιά.
Μπορεί ο ερωτευμένος άνδρας να είναι αλλοπρόσαλλος, μπορεί να είναι αμυντικός, μπορεί να μην μιλιέται κι ενίοτε. Αλλά εσύ, που υποτίθεται πως είσαι και πιο ώριμη συναισθηματικά, μην του θυμώσεις. Χαμογέλα του, κι αγκάλιασέ τον. Και πες του αυτό που περιμένει να ακούσει:
