Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Στον έρωτα δεν υπάρχει «ίσως». Υπάρχει το ναι και το όχι. Υπάρχει το «τολμάω» και το «κρύβομαι». Όσοι τόλμησαν, έζησαν ιστορίες που άξιζαν να γραφτούν. Όσοι δίστασαν, έμειναν να κουβαλούν ανεκπλήρωτους έρωτες, σαν φαντάσματα που τους στοιχειώνουν.
Η αλήθεια είναι σκληρή: ο φόβος σκοτώνει τον έρωτα πριν καν γεννηθεί. Φοβάσαι την απόρριψη; Φοβάσαι το «όχι»; Μα αυτό που πρέπει να φοβάσαι περισσότερο είναι να μείνεις με το «τι θα γινόταν αν». Εκείνο πονάει πιο πολύ από οποιαδήποτε ήττα.
Η ζωή δεν δίνει πάντα δεύτερες ευκαιρίες. Το άτομο που σε αναστατώνει σήμερα, μπορεί αύριο να έχει φύγει. Οι στιγμές δεν ξανάρχονται. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Κι αν δεν τολμήσεις, θα καταλάβεις πολύ αργά ότι η σιωπή σου ήταν το πιο ηχηρό σου λάθος.
Σκέψου το καλά: οι μεγάλοι έρωτες γεννήθηκαν από τρέλα, όχι από λογική. Από εκείνη τη σπίθα που σε κάνει να τα ρισκάρεις όλα, χωρίς καμία εγγύηση. Κι ακόμα κι αν καταλήξεις με πληγές, θα έχεις να θυμάσαι πως έζησες. Όχι πως κρύφτηκες.
Μην ξεγελιέσαι: η ασφάλεια της αδράνειας είναι απλώς μια φυλακή με ωραία θέα. Ο έρωτας ζητάει κίνηση, ρίσκο, τρέλα. Ζητάει να πετάξεις το «ίσως» από το λεξιλόγιό σου και να το αντικαταστήσεις με το «πάμε».
Γιατί στο τέλος, αυτό που μετράει δεν είναι πόσο προσεκτικά έπαιξες, αλλά πόσες φορές άφησες την καρδιά σου να χτυπήσει δυνατά. Και να θυμάσαι: οι δειλοί μαζεύουν ιστορίες που δεν έζησαν, ενώ οι γενναίοι κουβαλούν ουλές που διηγούνται έρωτες που άξιζαν.
