Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Σε θέλω όπως είσαι. Χωρίς ρόλους, χωρίς άμυνες, χωρίς λέξεις που κρύβουν όσα νιώθεις. Σε θέλω αληθινό, εκείνες τις ώρες που χαμογελάς χωρίς λόγο, μα και εκείνες που σωπαίνεις γιατί κάτι μέσα σου βαραίνει. Σε θέλω όπως στέκεσαι μπροστά μου, με την αλήθεια σου γυμνή και το βλέμμα σου να λέει περισσότερα απ’ όσα θα τολμούσαν ποτέ τα χείλη σου.
Δε με συγκινεί η τελειότητα. Είναι ψυχρή, απόμακρη, σχεδόν ξένη. Με συγκινούν οι ατέλειές σου. Ο τρόπος που μπερδεύεις τις λέξεις όταν νιώθεις πολλά. Η ένταση στα χέρια σου όταν νευριάζεις. Το χαμόγελό σου όταν ξεχνιέσαι. Εκείνες οι μικρές αδυναμίες σου που σε κάνουν αληθινό και ακαταμάχητα ανθρώπινο.
Σε θέλω έτσι όπως είσαι όταν με πλησιάζεις. Με την ανάσα σου ζεστή πάνω μου, με τα μάτια σου γεμάτα επιθυμία και τρυφερότητα μαζί. Όταν τα δάχτυλά σου με αγγίζουν διστακτικά στην αρχή κι ύστερα με σιγουριά, σαν να με έχουν ήδη μάθει από καιρό. Όταν το σώμα σου μιλάει χωρίς φωνή και ζητάει το δικό μου να απαντήσει.
Όλος δικός μου. Δε σημαίνει να σε κατέχω. Σημαίνει να μου ανήκεις μόνο στις στιγμές που το επιλέγεις εσύ. Να αφήνεσαι χωρίς φόβο, να μου χαρίζεις την αλήθεια σου, να με αφήνεις να γνωρίζω κάθε πλευρά σου. Την τρυφερή, την άγρια, τη σιωπηλή, την παθιασμένη. Να ακουμπάς πάνω μου όπως ακουμπά κανείς εκεί που νιώθει σπίτι.
Υπάρχει ένας έρωτας που δε γεννιέται από μεγάλα λόγια, αλλά από βλέμματα που σε διαπερνούν χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις, από αγγίγματα που μένουν στο δέρμα σαν μυστικό, από νύχτες που δύο σώματα ψάχνουν να βρουν τον ίδιο ρυθμό. Εκεί σε θέλω. Στις ώρες που ο κόσμος σωπαίνει και μένουμε μόνο εμείς, χωρίς τίποτα περιττό ανάμεσά μας.
Σε θέλω όταν λυγίζεις και όταν δυναμώνεις. Όταν γελάς, όταν θυμώνεις, όταν διψάς για χάδι. Σε θέλω με τις ατέλειές σου γιατί εκεί κατοικεί η μοναδικότητά σου. Σε θέλω αληθινό γιατί μόνο η αλήθεια μεθάει τόσο βαθιά. Σε θέλω ολόκληρο, γιατί ο έρωτας δεν αγαπά τα μισά.
Να έρχεσαι κοντά μου χωρίς μάσκες, να με κοιτάς όπως μόνο εσύ ξέρεις, να με αγγίζεις με αλήθεια και πόθο, με εκείνη τη σιγουριά που δε χρειάζεται λόγια, και να μου επιτρέπεις να σε θέλω όπως είσαι. Αληθινό, ατελή και ακαταμάχητα δικό μου.
