Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην γελαστείς ποτέ. Εκείνη η «φίλη» που σε κρατάει χρόνια στο σκοτάδι, που ξέρει τα πάντα για σένα αλλά δεν αφήνει ούτε φως από τη χαραμάδα της δικής της ζωής, δεν το κάνει από διακριτικότητα. Δεν το κάνει από χαρακτήρα. Το κάνει γιατί μέσα της κουβαλάει μια ζήλια που δεν παραδέχτηκε ποτέ, ούτε στον καθρέφτη της. Μια ανασφάλεια που δεν τη δούλεψε, την τάισε. Και την τάισε καλά.
Ξέρεις ποιο είναι το μοτίβο. Να σε θέλει δίπλα της, αλλά όχι κοντά της. Να ακούει εσένα να ξεγυμνώνεσαι μέχρι κόκκαλο, να εξομολογείσαι νίκες, ήττες, σχέδια, πόνο, αλλά η δική της ζωή να παραμένει σαν κρύπτη. Ν’ ανοίγει μόνο για να πάρει, ποτέ για να δώσει. Ένα «είμαι εδώ» που λειτουργεί μόνο μονόδρομα. Εκείνη σε θέλει διαθέσιμη, αλλά όχι ισότιμη.
Γιατί; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν δίπλα τους ανθρώπους με φως. Τους γοητεύουν, αλλά ταυτόχρονα τους τρομάζουν. Θέλουν την ενέργεια, τη ματιά, το μυαλό σου. Αλλά όχι την παρουσία σου μέσα στον δικό τους κύκλο. Γιατί εκεί θα εκτεθούν. Κι η έκθεση απαιτεί θάρρος. Εκείνες έμαθαν να ζουν πίσω από λεπτές κουρτίνες, στα σίγουρα, στα ασφαλή, στα μη απαιτητικά.
Μην γελαστείς. Εκείνη η φίλη που δεν σε σύστησε ποτέ στους δικούς της, που σε αναφέρει αλλά από απόσταση ασφαλείας, που κρατά επιμελώς κρυμμένη τη ζωή της, δεν το κάνει τυχαία. Το κάνει γιατί η σύγκριση την πονάει. Το κάνει γιατί αν σε βάλει στο κάδρο της, θα φανούν οι τρύπες. Θα εκτεθούν οι αδυναμίες. Θα αποκαλυφθεί πόσο λίγο επένδυσε εκείνη στον εαυτό της, όσο εσύ προχωρούσες.
Και ο πιο εύκολος τρόπος να αποφύγει αυτό το ξεγύμνωμα, είναι η αποστασιοποίηση μεταμφιεσμένη ως «χαμηλών τόνων χαρακτήρας». Όμως η αλήθεια είναι κοφτερή. Δεν νιώθει για σένα τίποτα παραπάνω από έναν φόβο μήπως τη ξεπεράσεις και μια διαρκή ανάγκη να σε κρατά σε θέση που δεν την απειλεί.
Κι όταν το δεις καθαρά, όσο κι αν πονέσει, θα το παραδεχτείς.
Δεν είναι φιλία αυτό.
Είναι παιχνίδι ισορροπιών.
Κι αυτό το παιχνίδι το παίζει μόνη της.
