Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Το κεφάλι μας, το ξερό ναι, είναι το μόνο που είναι ικανό να μας καταστρέψει αλλά και να μας αναστήσει ταυτόχρονα. Όλα είναι στο μυαλό μας τελικά άσχετα αν εμείς οι ρομαντικοί έχουμε τη τάση να το ακυρώνουμε. Εμάς μας παίρνει και μας σηκώνει το κάθε συναίσθημα γιατί δεν βάζουμε το ξερό κεφάλι μας μπροστά για ασπίδα. Πάμε στον πόλεμο με μόνο όπλο τη καρδιά, με αποτέλεσμα όταν πληγωθούμε να μην έχουμε να προτάξουμε άλλα όπλα. Τα έχουμε τα όπλα, και το μεγαλύτερο είναι το κεφάλι μας και η λογική μας.
Βγαίνοντας βέβαια από τον πόλεμο με λαβωμένη τη καρδιά, έρχεται το μυαλό να μας επουλώσει τις πληγές, να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, να μας πει ότι είχε δίκαιο. Όταν πια σιγά σιγά κλείσουν οι πληγές, το μυαλό μας έχει να αντιμετωπίσει ένα εχθρό που του είναι γνώριμος. Ένα εχθρό που ονομάζεται μνήμη. Εχθρός που το ξεγελάει και του παίζει παιχνίδια. Αυτά που προσπαθεί με τόσο σθένος να αποφύγει, η μνήμη κάνει τα πάντα να του τα θυμίζει.
Κάποτε την νικάει, κάποτε όχι. Αυτή η τελευταία μπορεί να λυγίσει και το πιο δυνατό μυαλό, μπορεί να το εξοντώσει, να το κάνει να ζει μόνο στο παρελθόν και να είναι μονίμως σε κατάσταση άρνησης της πραγματικότητας. Μπορεί όμως και να το λυτρώσει και το μυαλό και τη ψυχή. Σε λυτρώνει η μνήμη όταν το μυαλό τη νικάει και της λέει πως δεν αξίζει να θυμάσαι ό,τι σε πόνεσε και ό,τι σου κομμάτιασε το είναι. Καμιά φορά είναι σαν ναρκωτικό να αναπολείς καταστάσεις που έζησες. Eίναι λες και φτιάχνεις ένα κόσμο ψεύτικο που δεν έχει καμία σχέση με το τώρα. Ζεις στο μυαλό σου και γίνεσαι παρατηρητής της ζωής, ένας κομπάρσος του τώρα που ζει στο τότε. Οι μνήμες δεν είναι για να μας εξοντώνουν. Να κρατάτε μόνο αυτές που μας βοηθάνε να μη ξεχνάμε ανθρώπους και καταστάσεις που μας έκαναν να νιώσουμε όμορφα. Στις άλλες να πατήσουμε απλά διαγραφή.
