Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είναι παράξενο πώς κάποιοι άνθρωποι είναι μυστήριοι, ασυνήθιστοι, ίσως κι αταίριαστοι. Να μην μπορείς να πεις σε ποιο σινάφι ανήκουν. Ίσως τελικά, αυτή να είναι η αλήθεια τους. Πως δεν ανήκουν.. Προσπαθούν κατά καιρούς να παίξουν το ρόλο.. να μπουν σε δεσμεύσεις, να φτιάξουν κουτάκια.. κι όμως, ανά πάσα στιγμή υπάρχει ο κίνδυνος, αντί να φτάσεις μαζί τους στα σύννεφα, να αφεθείς σε μια ελεύθερη πτώση, χωρίς αλεξίπτωτο. Χωρίς προειδοποίηση.
Είναι αυτά τα παράξενα τυπάκια για τα οποία λες πάντα πως κάτι σου ξεφεύγει. Κάτι υπάρχει που δεν μπορείς να το προσδιορίσεις, αλλά το χάνεις..
Και φτιάχνονται ιστορίες και μύθοι για εκείνους, διανθισμένοι από τα απωθημένα του κάθενός που προσπάθησε να τους αγγίξει και δεν μπόρεσε.. κι αφού δεν μπόρεσε να τους αγγίξει, προσπάθησε να τους αποδομήσει.
Κι εκείνα τα παράξενα τυπάκια χαμογελούν.. γιατί ξέρουν, πως αυτό που τελικά δεν κατάλαβε κανείς, είναι πως δεν είχαν τίποτα να κρύψουν.
Κι όμως, οι περισσότεροι δεν το αντέχουν. Θέλουν να σε βάλουν σε ράγες, να σε ορίσουν, να σε καρφιτσώσουν σε μια ταμπέλα. «Δικός μου», «δική μου», «ανήκεις εδώ». Μα εκείνοι δεν υπογράφουν τέτοια συμβόλαια. Δεν θα τους βρεις σε παρέες με ομοιότητες, ούτε σε σχέσεις που χτίζονται από φόβο. Έχουν φάει τα μούτρα τους να προσπαθούν να γίνουν «κανονικοί», κι ύστερα κατάλαβαν πως το πιο ακριβό τίμημα είναι να προδώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό.
Γι’ αυτό κι αν βρεθείς κοντά τους, πρόσεξε. Δεν είναι οι ήρωες που θα σε σώσουν, δεν είναι οι πρίγκιπες ή οι μούσες που θα σε γεμίσουν απαντήσεις. Είναι οι καθρέφτες που θα σου ξεγυμνώσουν τα δικά σου κενά. Και τότε, ή θα τρομάξεις και θα φύγεις τρέχοντας, ή θα αντέξεις να βουτήξεις μαζί τους στο κενό.
Το πιο βαθύ τους μυστικό; Δεν παλεύουν να σε εντυπωσιάσουν. Δεν κρύβουν, δεν φτιασιδώνουν, δεν εκβιάζουν συναίσθημα. Απλώς είναι. Και το «απλώς» τρομάζει. Γιατί σε μια εποχή που όλοι φοράνε μάσκες, εκείνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι από προσχήματα.
Κι αν χαθείς από δίπλα τους, δεν θα φταίνε εκείνοι. Εσύ ήσουν που πίστεψες ότι μπορείς να τους δέσεις. Μα μερικοί άνθρωποι είναι γεννημένοι για να μην ανήκουν πουθενά. Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη, αλλά και η πιο καθαρή αλήθεια που θα συναντήσεις. Και στην έχουν πει, αλλά εσύ, δεν άκουγες..
