Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Δεν ήρθα στη ζωή σου για να σου δείξω πόσο σε αγαπάω. Ήρθα στη ζωή σου για να σου δείξω πόσο αξίζεις να αγαπηθείς. Δεν ήρθα στη ζωή σου για να γεμίσω τα κενά σου, αλλά για να σου θυμίσω πως ποτέ δεν ήσουν μισός. Δεν ήρθα να σε σώσω από τις νύχτες σου, μα για να κάτσω δίπλα σου ώσπου να ξημερώσει μέσα σου φως. Δεν ήρθα για να γίνω ο λόγος που χαμογελάς, αλλά για να δεις πως το χαμόγελό σου άξιζε πάντα να υπάρχει.
Κι αν κάποτε φύγω, θέλω να μείνει μέσα σου κάτι πιο δυνατό από εμένα. Η βεβαιότητα πως υπάρχεις για να αγαπιέσαι αληθινά.
Και τότε ίσως καταλάβεις πως οι πιο όμορφοι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που δεν πληγώθηκαν ποτέ, αλλά εκείνοι που, παρ’ όλα όσα έσπασαν μέσα τους, διάλεξαν να μείνουν τρυφεροί.
Γιατί η αγάπη δεν είναι να κρατάς κάποιον δεμένο κοντά σου. Είναι να του ανοίγεις χώρο να γίνει ο εαυτός του. Χωρίς φόβο. Χωρίς ντροπή. Χωρίς να μικραίνει για να χωρέσει.
Κι εγώ ήρθα στη ζωή σου σαν μια μικρή υπενθύμιση πως δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου για να σε αγαπήσουν. Αρκεί να υπάρξεις όπως είσαι. Με τις σιωπές σου. Με τα λάθη σου. Με τις άγριες θάλασσες που κρύβεις στα μάτια σου.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται για να αλλάξουν τη ζωή σου.
Έρχονται για να σου θυμίσουν πως άξιζες πάντα μια αγάπη που δεν πονά.
