Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Σε μια κοινωνία που διαρκώς διαμαρτύρεται, ότι δεν υπάρχουν αληθινά αισθήματα και ανθρωπιά, προκαλεί εντύπωση ότι οι άνθρωποι με ευαισθησίες όχι απλώς δεν περνούν καλά αλλά δυστυχούν. Σχήμα οξύμωρο; Όχι και τόσο.
Γεγονός είναι ότι η ίδια κοινωνία που παρακολουθεί παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής, που δείχνει αλληλεγγύη (και καλά κάνει) για τα ζώα που βασανίζονται, που συγκροτεί οργανώσεις για να προστατέψει την χλωρίδα αυτού του τόπου, όπου δει ευαίσθητο άνθρωπο του δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο.
Μου έρχεται στο μυαλό η κατά καιρούς στοχοποίηση μερίδας ανθρώπων λόγω της κομματικής του ταυτότητας, του φύλου, της ομάδας που υποστηρίζουν κτλ (δεξιός, αριστερός, μαύρος, βάζελος, γαύρος, γυναίκα, άντρας). Θυμίζει λίγο κυνήγι μαγισσών. Εντοπίζουμε την κατηγορία ανθρώπων που δεν μας «αρέσει» και “τα ρίχνουμε” όλα πάνω της.
Τι σχέση έχουν αυτά με τους ευαίσθητους ανθρώπους; Απόλυτη. Ο ευαίσθητος είναι ο εύκολος στόχος. Λειτουργεί με το συναίσθημα και πάντα σκέφτεται μην τυχόν και πληγώσει τους άλλους, αδιαφορώντας αν οι εκείνοι δεν κάνουν το ίδιο γι αυτόν.
Ένας άνθρωπος χωρίς αισθήματα, αδιάφορος, παρτάκιας είναι ο «τυχερός» της παρέας. Δεν μπορείς να τον βλάψεις γιατί έχει υψώσει την ασπίδα του ωχαδερφισμού και δεν τον αγγίζει τίποτα.
Αντίθετα οι άνθρωποι με αισθήματα και ευαισθησίες μοιάζουν σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Έχουν όμως ένα “αδύνατο” σημείο. Δείχνουν το συναίσθημα τους. Είναι σαν να πηγαίνουν στον πόλεμο χωρίς πανοπλία. «Που πας ρε άνθρωπε να μιλήσεις για συναίσθημα σε ένα κόσμο που, ως το επί το πλείστον, τον ενδιαφέρει η αρπαχτή, το κέρδος και η λογική του σε κάνω παρέα όσο είναι να πάρω από εσένα».
Δεν είναι τυχαίο που πολλοί ευαίσθητοι άνθρωποι ή τρελάθηκαν ή αυτοκτόνησαν. «Και; Τι έγινε», θα σου πουν κάποιοι. «Διορθώθηκε η κοινωνία»; Όχι βέβαια. Είπαν δύο-τρία καλά λόγια του στυλ: «κρίμα, ήταν καλό παιδί, δεν άντεξε», έριξαν και λίγα κροκοδείλια δάκρυα και τέλος.
Τι πρέπει λοιπόν να κάνει ο ευαίσθητος άνθρωπος; Να αλλάξει, δεν μπορεί. Να “σκοτώσει” το συναίσθημά του όχι. Αυτό που πρέπει να κάνει, είναι να θωρακίσει τον εαυτό του, για να να αντέξει την σκληρή κοινωνία, τα ύπουλα χτυπήματα και τις κακοτοπιές. Πώς θα το κάνει αυτό; Με εμπιστοσύνη στην αξία του και την περιβόητη δύναμη θέλησης, η οποία μπορεί να κάνει θαύματα.
Ποιο είναι το συμπέρασμα; Η κοινωνία μας ήταν (και είναι) σκληρή με τους ευαίσθητους ανθρώπους. Αυτό που οφείλουν (στον εαυτό τους πάνω από όλα) αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν, είναι να θωρακιστούν εσωτερικά έτσι ώστε να αντέξουν και μην βρεθούν «καρφωμένοι στο σταυρό ή οπουδήποτε αλλού» που έλεγε και ο μεγάλος Τσε Γκεβάρα!
