Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Πολλοί λένε πως η Κέρκυρα είναι ένα όμορφο νησί του Ιονίου. Ένας καλοκαιρινός προορισμός. Μια καρτ ποστάλ με πράσινο, γαλάζιο και βενετσιάνικο φως. Μα δεν ξέρουν πως η Κέρκυρα δεν είναι μονάχα τοπία. Είναι αίσθηση. Είναι παλμός. Είναι μια πόλη που σου μιλάει, όχι με λέξεις, αλλά με σιωπές, με χρώματα, με ιστορία.
Η Κέρκυρα δεν φωνάζει για να τραβήξει την προσοχή σου. Σε πλησιάζει σιγά, σαν γυναίκα με αυτοπεποίθηση που σου κλέβει την ανάσα χωρίς να το προσπαθεί. Σαν εκείνη που σε κοιτάζει με το βλέμμα της γεμάτο υποσχέσεις και μυστικές προκλήσεις. Κι όταν φτάσεις στην παλιά πόλη, σε παίρνει απ’ το χέρι και σε γυρνάει πίσω στον χρόνο, χωρίς να το καταλάβεις. Μια πόλη γεμάτη ερωτικά μυστικά και επιθυμίες που ξεδιπλώνονται σιγά σιγά.
Τα καντούνια της είναι σαν δρομάκια στην ψυχή. Σφιχτά, αληθινά, γεμάτα πλυσταριά, φωνές από μπαλκόνια, γιασεμιά και δαντελωτές κουρτίνες που χορεύουν στον αέρα. Κάθε βήμα σου, σαν να πιάνεις τον παλμό της, σαν να την αισθάνεσαι όλη γύρω σου. Οι πέτρες στις αυλές της μυρίζουν αιώνες, αλλά κι επιθυμίες ανεκπλήρωτες. Οι άνθρωποί της σε κοιτάζουν στα μάτια και σε ρωτάνε με ενδιαφέρον «πώς είσαι», αλλά το βλέμμα τους προδίδει κάτι παραπάνω, κάτι που το καταλαβαίνεις μόνο όταν αφήσεις τη φωτιά της πόλης να σε τυλίξει.
Στην Κέρκυρα, ο Άγιος Σπυρίδωνας δεν είναι απλά προστάτης. Είναι παρών. Είναι παρηγοριά, πίστη, θαύμα, αλλά και ο ήχος των καμπανών του έχει τη δική του μελωδία, εκείνη που χτυπάει στην καρδιά σου και σου ψιθυρίζει πως είναι η στιγμή να παραδοθείς. Η στιγμή να αφεθείς.
Και το πρωί που περπατάς στο Λιστόν, ανάμεσα σε καφέδες, εφημερίδες και κουβέντες χαμηλόφωνες, νιώθεις πως αυτή η πόλη έχει τον δικό της ρυθμό που δεν βιάζεται ποτέ. Οι ήχοι της σε τυλίγουν, και εκείνη η αύρα του Ιονίου σε παρασύρει, όπως ένα φιλί που αφήνει τη γεύση του για ώρες.
Το παλιό φρούριο στέκει αγέρωχο, σαν να φυλάει όλη την ομορφιά του νησιού. Κι από εκεί, αν αφήσεις το βλέμμα σου να ταξιδέψει, βλέπεις το λιμάνι, τα καΐκια, τις βάρκες, τους ανθρώπους που δεν ζουν απλώς, μα κατοικούν στο όνειρο. Και το όνειρο της Κέρκυρας δεν είναι απλό, είναι το πιο γλυκό και ταυτόχρονα το πιο επικίνδυνο.
Η Κέρκυρα είναι μια αντίφαση. Είναι ταπεινή και αρχοντική μαζί. Είναι καμπαναριά και καντάδες, παρελάσεις και βροχές που μυρίζουν πεύκο και έρωτα. Είναι φιλαρμονικές που σε κάνουν να δακρύζεις χωρίς λόγο, κι ας γνωρίζεις ότι το δάκρυ σου κρύβει επιθυμία. Και γωνιές που σε κάνουν να θες να μείνεις εκεί, για πάντα. Να μείνεις και να αναστενάζεις σιωπηλά, με το βλέμμα καρφωμένο στις γωνιές της πιο όμορφης πόλης, που ξέρει τι σημαίνει να αγαπάς.
Και σου το λέω εγώ, που την αγάπησα μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας Κερκυραίας… Η Κέρκυρα δεν είναι απλά ένας τόπος. Είναι η νοσταλγία εκείνων των παλιών ερώτων που σου διηγούταν οι γιαγιάδες, μα και η υπόσχεση ενός καινούριου. Είναι εκεί που θα ξαναβρείς τον εαυτό σου, εκεί που θα θυμηθείς τι σημαίνει να ζεις απλά, όμορφα, ανθρώπινα, κι αν είσαι τυχερός, ερωτικά.
Έλα λοιπόν. Έλα να δεις τι σημαίνει να περπατάς στα καντούνια και να νιώθεις οικεία χωρίς να ξέρεις το γιατί. Να νιώσεις την ατμόσφαιρα που σε αγκαλιάζει, τον ήχο των βημάτων σου στο λιθόστρωτο, τον παλμό που ανεβαίνει με την κάθε σου ανάσα.
Έλα να ανάψουμε ένα κερί στον Άγιο και να πιούμε καφέ στο Λιστόν. Να αφήσουμε τα χείλη μας να αγγίξουν τη γεύση της Κέρκυρας, που είναι τόσο εθιστική, τόσο απαλή, όσο και η δροσιά που νιώθεις στα χείλη μιας γυναίκας το καλοκαίρι.
Έλα να χαθούμε για λίγο στην παλιά πόλη που είναι σαν σελίδα από παραμύθι, και η Κέρκυρα να γίνει η μούσα του έρωτα που ξυπνά μέσα μας. Κι άμα δεν ερωτευτείς, φύγε!
Μα άμα νιώσεις μέσα σου κάτι να σκιρτάει, τότε να ξέρεις, η Κέρκυρα σ’ έπιασε. Κι όταν σε πιάνει η Κέρκυρα, δεν θα σ’ αφήσει ποτέ ξανά…
