Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Άκου να σου πω, αδερφούλα ,για σένα γράφω ναι, για σένα! Τη ζωή τη περπάτησες με τόλμη , της έδειξες να καταλάβει τι σημαίνει προχωράω! Της έδειξες τα δόντια σου και τη πυγμή σου. Έσφιξες το κορμί σου, την ανάσα σου, όρθωσες το ανάστημα σου και έφυγες μπροστά! Την προσπέρασες πρώτη εσύ και κέρδισες χρόνο!
Τη στόλισες με ότι καλό υπήρχε μέσα σου, και σε αγάπησε! Έπιασες το νόημα και την έκανες φίλη σου, την έκανες σύμμαχο σου και ήταν συνοδεία σου σε κάθε δύσκολη στιγμή.
Προχωρούσες μόνη σου με ψηλά το κεφάλι και κατάφερνες κάθε μέρα και από κάτι.
Μαχήτρια, βράχος ακλόνητος σε κάθε εμπόδιο που σου χτυπούσε τη πόρτα. Τη γλεντούσες τη ζωή και συνεχίζεις να το κανείς με περηφάνια και καμάρι.
Αυτό είναι το νόημα το έχεις πιάσει, το έχεις αποδείξει αμέτρητες φορές και έβγαινες πάντα αληθινή.
Πάλευες με τα θέλω σου κάθε λεπτό και απομάκρυνες κάθε άνθρωπο που φαινόταν εχθρός με το δικό σου μοναδικό και ξεκάθαρο τρόπο.
Λειτουργούσες για σένα, διεκδικούσες για σένα, μιλούσες για σένα σα να σουν κάποια πριγκίπισσα ενός μεγάλου Βασίλειου και καλά έκανες, έτσι χρειαζόταν, έτσι έπρεπε και συ το αποδείκνυες μέρα με τη μέρα.
Είναι μικρή η ζωή έλεγες και το φιλοσοφούσες κάθε λεπτό που περνούσε και εκείνο σε δικαίωνε σα να είχες χίλιες ψυχές ακόμα μέσα σου να ζήσεις. Απολάμβανες τη μέρα ίδια με τη νύχτα, το κλάμα ίδια με το γέλιο και τη στεναχώρια σα να είχες χαρά.
Όμορφα σε δίδαξε η ζωή. Σε έκανε παρέα και συ της κρατούσες το χέρι τρυφερά για να μη χωρίσετε ποτέ. Ακαταμάχητη σχέση μιας ανθρώπινης ζωής. Φλογερή, γεμάτη πάθος, ανατροπές, θανάτους ζωντανούς και θανάτους νεκρούς να αγκυροβολούν τριγύρω και εσύ εκεί, ακόμα να κοιτάς τον ουρανό και να ζωγραφίζεις ήλιους κλεισμένη σε ένα μπουντρούμι σκοτεινό.
Δυνατή μέχρι να βγεις ζωντανή και καθάρια το επόμενο πρωί. Ειλικρινής με κάθε λέξη που ξεστομίζεις και ατόφια σαν αληθινό χρυσάφι.
Σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι στις μέρες μας. Παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς αλλά και πιο πολύ για μένα, που μέσα από τις δικές σου δυσκολίες έμαθα να κάνω λίγη παραπάνω υπομονή. Να αλητεύω και εγώ λίγο τη ζωή και να γίνομαι μαζί της φίλη μέρα με τη μέρα. Να αφουγκράζομαι πριν παραδοθώ στις φλόγες και να ελπίζω πως τίποτα δεν τελειώνει αν μέσα μας είναι ακόμη ζωντανό!
