Υπάρχουν άνθρωποι που δεν παραπονιούνται. Όχι πως δεν κουράζονται, δεν αγανακτούν, δε διαλύονται καθημερινά. Είναι η στόφα τους τέτοια, όμως, που σιχαίνονται τη μίρλα, τη μιζέρια και να τους λυπούνται. Είναι μαθημένοι στα ζόρικα κι έμαθαν να τα αντιμετωπίζουν με το κεφάλι ψηλά ακόμη κι αν είχαν πέσει στα γόνατα και σερνόντουσαν για χιλιόμετρα μέχρι να σηκωθούν και πάλι – μόνοι τους.
Δεν είναι πως έχουν κάποια υπερδύναμη ή είναι τίποτα ιδιαίτεροι χαρακτήρες. Και σίγουρα δεν είναι ότι δεν τους ενοχλούν πράγματα στην καθημερινότητά τους που θα ήθελαν να μην έχουν να ασχοληθούν με αυτά. Υποστηρίζουν όμως τις επιλογές τους και τις συνέπειες αυτών με πλήρη συνειδητοποίηση, συνέπεια και αυτογνωσία.
Δέχονται τις καταστάσεις έτσι όπως έρχονται και κάνουν ό,τι μπορούν για να μη φανεί η κούρασή τους. Πολλές φορές με αντίκτυπο στους ίδιους αλλά δε θα το παραδεχτούν ποτέ. Γιατί ακόμη κι αν νιώσουν πως παραπαίουν αυτό θα διαρκέσει λεπτά και μόνο όταν είναι μόνοι τους -ή το πολύ-πολύ με κάποιον πολύ δικό τους άνθρωπο- να ξεστομίσουν ότι αυτή η κούραση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Θα ανασυνταχτούν όμως άμεσα γιατί γνωρίζουν πως δεν έχουν άλλη επιλογή.
Δε θα τους ακούσεις ποτέ να λένε «δεν αντέχω» και με δυσκολία θα βγει από το στόμα τους ένα «κουράστηκα». Είναι αυτοί που τους λες δυνατούς και πως δεν έχουν κανέναν ανάγκη. Εκείνοι που θαυμάζεις επειδή πάντα γελούν με την καρδιά τους και που έχεις την εντύπωση πως έχουν όλα τους τα προβλήματα λυμένα. Αυτοί που έχουν πάντα έναν καλό λόγο να σου πουν ακόμη κι αν είσαι το χειρότερο τσογλάνι.
Γελάστηκες. Αρχικά να σε πληροφορήσω πως όσο πιο πολύ χαμογελάει κάποιος τόσα περισσότερα δύσκολα επίπεδα ζωής έχει αντιμετωπίσει ή αντιμετωπίζει ταυτόχρονα. Όσο περισσότερο νοιάζεται για τους άλλους τόσες είναι και οι δυσκολίες που έχει ήδη βιώσει. Κι όσο δυσκολότερες γίνονται οι πίστες της ζωής τους εκείνοι ανεβάζουν το επίπεδο εμπιστοσύνης τους στον εαυτό τους, στους ανθρώπους και στις σχέσεις.
Δε σταματάνε ποτέ να είναι ρομαντικοί κι όμως εσύ τους αντιλαμβάνεσαι κυνικούς. Δεν παύουν να ψάχνουν τον απόλυτο έρωτα κι εσύ τους βλέπεις ονειροπόλους. Δεν κωλώνουν πουθενά κι εσύ τους αποκαλείς απερίσκεπτους. Συνεχίζουν να βλέπουν το καλό στους ανθρώπους κι εσύ τους λες αφελείς. Λένε αυτό που σκέφτονται κι εσύ τους λες απότομους.
Κι όμως, εσύ που δεν είσαι από αυτή τη στόφα σε κάτι τέτοια τυπάκια θα απευθυνθείς για να πάρεις δύναμη όταν βρίσκεσαι σε κάποια απότομη στροφή της δικής σου πορείας. Σε κάτι τέτοιους «αφελείς» κι «απότομους» θα πας να ζητήσεις συμβουλή και θα κρέμεσαι από τα χείλη τους. Και τελικά από κάτι τέτοιους υπάρχει ακόμη δύναμη, πυγμή και αισιοδοξία για το ανθρώπινο είδος όσο κι αν δε σου αρέσει.
Αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα παίρνουν αυτό που τους αξίζει, δυστυχώς. Γιατί δεν γίνεται αυτοσκοπός τους η προσωπική τους ικανοποίηση. Νιώθουν τις ανάγκες των άλλων και τις βάζουν πάνω από τις δικές τους κι ίσως αυτό να είναι και η μεγαλύτερη ικανότητά τους. Κι αν ποτέ καταλάβουν πως τους εκμεταλλεύεσαι δεν το συζητάνε και πολύ. Σε απομακρύνουν από τη ζωή τους με συνοπτικές διαδικασίες γιατί ο χρόνος τους δεν είναι μόνο λίγος αλλά και υπέρ πολύτιμος.
Συνήθως συμβιβάζονται με κάτι πολύ υποδεέστερό για ταίρι τους γιατί η δίψα τους για νοιάξιμο είναι τόσο μεγάλη που εξιδανικεύουν καταστάσεις μήπως και τους επιτραπεί να νιώσουν κι εκείνοι λίγο πολύτιμοι κι ευάλωτοι. Μέχρι να φύγει η ομίχλη και πάμε πάλι απ’ την αρχή.
Αν τα παρατάνε; Ποτέ! Δεν το επιτρέπουν στον εαυτό τους. Ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές τους –που διαλέγουν να τις περνούν ολομόναχοι- συνεχίζουν να έχουν την πεποίθηση πως τίποτα δε πάει στραβά την επόμενη φορά.
Αυτούς τους ανθρώπους μην τους υποτιμήσεις ποτέ. Γιατί μπορούν να σε διαλύσουν με ένα βλέμμα. Γιατί ξέρεις εκτός από όλα τ΄ άλλα που διαθέτουν έχουν αυτό το εξαιρετικό χάρισμα να βλέπουν απευθείας στην ψυχή σου μέσα.
Κι αν είναι μαύρη, την ίδια απόχρωση θα έχει και η ματιά τους όταν θα σε διώχνουν απ’ τη ζωή τους. Κι όταν σου λείψουν πάρε αυτή τη μαυρίλα και φόρα την καπέλο γιατί κάποτε είχες τον ήλιο δίπλα σου κι εσύ του έβαζες αντηλιακό!
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
