Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Άνθρωποι γεννημένοι μόνο να μιλάνε. Άνθρωποι που λένε λόγια του αέρα. Μόνο λόγια που τα σκορπίζουν στο πέρασμά τους και που πολλές φορές δε τα εννοούν.
Απλά κάτι θέλουν να πουν. Έτσι τη βρίσκουν και θέλουν να δημιουργούν εντυπώσεις και να ιντριγκάρουν τον ακροατή τους να περιμένει κάτι από κείνους. Θέλουν να χαραχθεί στο μυαλό των άλλων η εικόνα τους και ότι τους παρουσιάζουν.
Δε χαράζεται όμως μόνο στο μυαλό τους. Εκείνη τη στιγμή που τάζεις κάτι ή λες ότι θέλεις να κάνεις κάτι και θα το κάνεις αυτομάτως αυτό το “θα” έχει γραφτεί και στη καρδιά τους.
Έχει χαραχθεί βαθιά μέσα τους. Από κείνη τη στιγμή, μέρα με τη μέρα, στη καρδιά αυτή που έταξες αυτό το κάτι, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία άναψες μια σπίθα.
Μια σπίθα που όσο περνά ο καιρός και εσύ ίσως την αναζωπυρώνεις ακόμα περισσότερο με τα λόγια σου, χωρίς πράξεις.
Μια σπίθα που αρχίζει να φλέγεται και να προσμένει, να λαχταράει να αντικρύσει και να ζήσει αυτό που εσύ είχες τη φαηνή ιδέα να αραδιάσεις χωρίς να σκεφτείς και χωρίς να φαντάζεσαι τι κακό μπορείς να δημιουργήσεις σε μια ψυχή.
Ναι. Αυτό κάνεις κάθε φορά. Ένα τεράστιο κακό σε μια ψυχή. Δεν είναι κακό που δε κάνεις αυτό που λες, κακό είναι που τάζεις αυτό που δεν έχεις σκοπό να κάνεις.
