Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Φωτογραφίζει ο Μάνος Σαββίδης
Μείνε λίγο ακόμα, μέχρι να έρθει το λεωφορείο σου.
Μείνε και μίλα μου.
Όχι τι έκανες σήμερα στη δουλειά, ούτε για τον ανόητο τον προϊστάμενό σου.
Πες μου αν με σκέφτηκες μέσα στη μέρα.
Μίλα μου για τη μουσική που άκουγες όταν επικρατούσε τρέλα.
Πες μου που θες να πάμε το Σάββατο το βράδυ;
Ακόμα μου χρωστάς εκείνο το Λυκαβηττό.
Σε σκεφτόμουν κάθε λεπτό, της κάθε ώρας, που πέρναγε.
Μέτραγα το χρόνο μέχρι να έρθω κι η αλήθεια είναι πως ήρθα
νωρίτερα, μόνο και μόνο για να μπορώ να το παίξω αδιάφορος.
Ακούω τη μουσική σου, σε μαθαίνω από μέσα της.
Σε φαντάζομαι να την σιγομουρμουράς όταν περπατάς στους δρόμους.
Σου χρωστάω εκείνο το Λυκαβηττό μα φοβάμαι μην το βρεις πολύ απλοϊκό.
Πόσο θα σου πάρει μωρέ να καταλάβεις ότι θέλω μια αγκαλιά;
Μια αγκαλιά να κλείνει μέσα της φόβους και σπασμένα κόκκαλα.
Χωρίς λόγια.
Οι αγκαλιές δεν χρειάζονται επεξηγήσεις.
Είναι από μόνες τους ένας διάλογος με happy end.
Και τι δεν θα δινα να σε πάρω μια αγκαλιά.
Μια αγκαλιά να σου πει πόσο πολύ σε θέλω στη ζωή μου.
Μια αγκαλιά, χωρίς λόγο και αιτία.
Φοβάμαι.
Όχι εσένα, αλλά την αντίδρασή σου.
Και τι δεν θα δινα..
Μην αργείς πολύ τα θέλω, γιατί σπαταλιούνται ανάμεσα σε μοναξιά και σκόρπιους συμβιβασμούς.
Μην αργείς πολύ την αγκαλιά, γιατί γίνεται άνιωθη και φοβάται να τολμήσει.
Μην βολεύεσαι πολύ στα εύκολα και τα περαστικά, στα γρήγορα.
Ζήσε για την επόμενη αγκαλιά, που θα σε κάνει να νιώσεις, πως η ζωή αξίζει!
