Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Με κούρασαν οι ξεκούρδιστοι έρωτες. Κι αν θέλω να σου μιλήσω αληθινά, με κούρασαν κι εκείνοι οι άνθρωποι που έρχονταν στη ζωή μου ζητώντας να τους φτιάξω, να τους γιατρέψω, να τους κουρδίσω, λες και ήμουν υποχρεωμένος να αντέχω κάθε ανοργανωσιά που βάφτιζαν «πάθος». Κουράστηκα να μοιράζω σταθερότητα σε καρδιές που δεν ήξεραν ούτε να σταθούν μόνες τους.
Με κούρασαν οι έρωτες που σου λένε «θέλω» και εννοούν «βλέπουμε». Εκείνοι που υπόσχονται τα πάντα, αλλά στο πρώτο δύσκολο βήμα λυγίζουν σαν παλιό σύρμα. Οι γυναίκες που ζητούσαν να τις κάνω να νιώσουν ασφαλείς, αλλά δεν έκαναν ούτε ένα βήμα για να σταθούν δίπλα μου. Κι ύστερα ήρθες εσύ. Με τον δικό σου ρυθμό, τις δικές σου αλήθειες, τα δικά σου ξεκάθαρα μάτια.
Σε κουράζει κι εσένα να ακούς μεγάλα λόγια που δεν συνοδεύονται από πράξεις. Σε κουράζει να δίνεις χώρο σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να τον κάνουν. Και σε νιώθω. Ξέρω τι σημαίνει να στέκεσαι μπροστά στον άλλον ολόκληρη κι εκείνος να εμφανίζεται μισός. Ξέρω τι σημαίνει να παλεύεις για κάτι που τελικά δεν παλεύει μαζί σου.
Με κουράσαν οι έρωτες που έμοιαζαν με καταιγίδα. Πολύς θόρυβος, λίγη ουσία. Ανθρώποι που ήθελαν να τους σηκώσω, αλλά δεν σήκωναν ούτε το δικό μου βάρος. Που έβλεπαν την καρδιά μου σαν καταφύγιο και όχι σαν ισάξια παρουσία.
Κι ύστερα, κατάλαβα κάτι που άργησα να πω. Όταν μια γυναίκα ξέρει να σταθεί, όταν ξέρει να αγαπά, όταν ξέρει να μιλά και να μένει, τότε ο άντρας δίπλα της δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Χρειάζεται μόνο να είναι εκεί.
Με κούρασαν οι ξεκούρδιστοι έρωτες. Μα εσύ; Με εσένα θέλω ρυθμό. Θέλω συνέπεια. Θέλω βάθος. Θέλω αυτό το μαζί που δεν φοβάται τις σιωπές ούτε τις φουρτούνες.
Γιατί είσαι η γυναίκα που δεν κουρδίζεται. Παίζει σωστά από μόνη της. Και για πρώτη φορά, δεν κουράζομαι. Συγχρονίζομαι.
