Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην μου μιλάς για έρωτα, αν δεν σταθείς μια μέρα απέναντι από τον εαυτό σου, έχοντας να αποφασίσεις το “μαζί” ή το “τέλος”.
Αν δεν νιώσεις μια στιγμή τα κύτταρά σου να μουδιάζουν και δεν πονέσουν όλα μέσα σου από ένα λάθος του άλλου.
Από μια στιγμή που πληγώθηκες, από ένα λεπτό που έμοιασε αρκετό για να αδειάσεις.
Και μετά;
Βλέπεις το αφήγημα του έρωτα, είναι τελείως διαφορετικό από το αφήγημα του “μαζί”. Για να υπάρξει το “μαζί”, είναι απαραίτητη προϋπόθεση ο έρωτας, αλλά ο έρωτας, δεν εξασφαλίζει το “μαζί”.
Το “μαζί”, είναι απλά τέσσερα γράμματα το ένα δίπλα στο άλλο, είναι μια λέξη μέσα στις χιλιάδες άλλες, μέχρι τη στιγμή που θα σταθείς απέναντι στον εαυτό σου και στην σχέση σου και θα αναμετρηθείς με το λάθος, με τις πράξεις, με το παρελθόν, με το παρόν, και κυρίως, με τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια του ανθρώπου σου.
Και τότε, στο σταυροδρόμι του “λέξεις” και “πράξεις”, ξέρεις την αλήθεια σου!
Ξέρεις πόσο σημαντικός είναι ο άνθρωπός σου, ξέρεις πόσος είναι ο εγωισμός σου και πόσο μετράνε αυτά τα τέσσερα γράμματα, το ένα πλάι στο άλλο.
Όταν αναμετρηθείς με το δίλημμά, τότε ναι, ξέρεις! Όταν αναμετρηθείς με τις αναποδιές, τις δυσκολίες, τα ζόρια, την ζήλια, τον εγωισμό.. τότε ναι, ξέρεις!
Συγχαρητήρια.. δεν είναι σκάλωμα, δεν είναι περίπου, δεν είναι φάση, είναι έρωτας!
