Γράφει η Ξένια Ζάικου
Θέλω να φύγουμε αγάπη μου!
Να πάμε μακριά, να πηγαίνουμε παντού!
Να δούμε γαλαζοπράσινα νερά, επιβλητικά βουνά, πολύχρωμες κουλτούρες.
Να γευτούμε παράξενες κουζίνες, άγνωστα γλυκά, ποτά των οποίων τα ονόματά τους δεν έχουμε ακούσει ποτέ ξανά.
Να ταλαιπωρηθούμε σε αεροδρόμια περιμένοντας ανταποκρίσεις πτήσεων, να φτάσουμε στο δωμάτιο που έχουμε κλείσει και να είναι τόσο χάλια που να αποφασίσουμε να κάνουμε βόλτα στη πόλη όλο το βράδυ αντί να πάμε κάπου αλλού.
Να γνωρίσουμε ανθρώπους από μέρη μακρινά, να ανταλλάξουμε τηλέφωνα, να μας δένει κάτι σε κάθε μέρος αυτού του κόσμου.
Να μείνουμε κάπου παραπάνω απ’ ότι υπολογίζαμε, γιατί ερωτευτήκαμε το μέρος και τους ανθρώπους και δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω.
Να φτιάξουμε αναμνήσεις, να ζωγραφίσουμε το παρελθόν μας, να σκιαγραφήσουμε το μέλλον μας.
Τις περασμένες βραδινές ώρες, κάθομαι κι αναρωτιέμαι πώς θα ήταν μία τέτοια ζωή.
Η ζωή μας κάπου αλλού.
Πώς θα ήταν αν μαζεύαμε όσα πράγματα μπορούσαμε σε δυο βαλίτσες και μπαίναμε σε ένα αεροπλάνο να πετάξουμε μακριά.
Σε μία άλλη χώρα, σε μία άλλη πόλη, σε έναν άλλο δρόμο, σε ένα άλλο σπίτι.
Μακριά από όλους κι από όλα.
Πώς θα ένιωθα για κάτι τέτοιο;
Πώς θα νιώθαμε;
Στήνοντας μία ζωή μόνο για τους δυο μας.
Νιώθω μια συγκίνηση, για να σου πω την αλήθεια, στην σκέψη ενός καλύτερου αύριο.
Νιώθω ελπίδα πως θα καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε, αν όχι ό, τι έχουμε ονειρευτεί, σίγουρα πολλά από αυτά.
Ότι θα καταφέρουμε να ζήσουμε μία αξιοπρεπή ζωή, μακριά από την απελπισία και τον εξευτελισμό.
Μακριά από τα αδιέξοδα και τη μαυρίλα και τα όνειρα με περιορισμούς και ταβάνια.
Κάτι τέτοιο θέλω για το μέλλον μας.
Κάτι να κοιτάμε πίσω, στη πορεία της ζωής μας, και να νιώθουμε περήφανοι που φτάσαμε ως εδώ.
