Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Τη ζωή να τη μετράς μέρα με τη μέρα. Όχι για να τη μικρύνεις. Για να τη νιώσεις. Για να μη σου ξεφύγει μέσα από τα χέρια ενώ εσύ κοιτάς πίσω.
Ό,τι έγινε, ό,τι πέρασε, είχε τον λόγο του. Άλλο σε σκλήρυνε, άλλο σε λύγισε, άλλο σε δίδαξε χωρίς να σου συστηθεί. Δεν χρειάζεται να τα κουβαλάς όλα σαν παράσημα ή σαν ενοχές. Κάποια πράγματα ήταν απλώς δρόμοι που έπρεπε να διασχίσεις. Δεν ήταν το σπίτι σου.
Το μόνο που να μη χρειαστεί ποτέ να μετρήσεις είναι οι δεδομένοι σου. Οι σταθερές σου. Οι άνθρωποι που δεν μπαίνουν στη ζωή σου με όρους και προϋποθέσεις. Που δεν ζητούν αποδείξεις πίστης, ούτε καθημερινές επιβεβαιώσεις. Είναι εκεί. Στέκονται. Περιμένουν χωρίς να πιέζουν. Και όταν χρειαστεί, γίνονται ασπίδα.
Εκείνοι που θα δώσεις μάχες με αυτούς και για αυτούς. Όχι επειδή στο ζήτησαν. Αλλά επειδή το νιώθεις. Γιατί η παρουσία τους δεν είναι τυχαία. Είναι επιλογή που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα. Σιωπηλά. Με πράξεις.
Τη ζωή να τη μετράς με τις μάχες που έδωσες και δεν ήξερε κανείς. Με εκείνα τα βράδια που έμεινες ξάγρυπνη να παλεύεις με σκέψεις που δεν τόλμησες να ξεστομίσεις. Με τα πρωινά που στάθηκες όρθια ενώ μέσα σου όλα έτρεμαν. Η δύναμη δεν είναι θόρυβος. Είναι αντοχή.
Και να τη μετράς με τις στιγμές που οι παρόντες δεν χρειάστηκε να τους το ζητήσεις να είναι παρόντες. Που ένιωσαν πριν μιλήσεις. Που κατάλαβαν πριν εξηγήσεις. Που έμειναν όταν δεν είχες τίποτα να προσφέρεις πέρα από την αλήθεια σου.
Η ζωή δεν μετριέται σε αριθμούς. Μετριέται σε ανθρώπους που δεν σε αφήνουν να γίνεις λιγότερη από αυτό που είσαι. Σε εκείνους που σου θυμίζουν ποια είσαι, όταν το ξεχνάς.
Μέρα με τη μέρα. Χωρίς υπερβολές. Χωρίς υποσχέσεις που δεν αντέχουν.
Μόνο με ουσία. Και με εκείνους που αξίζει να τους λες δικούς σου.
