Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου
Δεν είναι εγωισμός αυτό. Είναι ανάσα. Είναι εκείνη η στιγμή που σταματάς να μοιράζεσαι κομμάτια σου παντού και τα μαζεύεις πίσω. Όχι γιατί δεν αγαπάς. Αλλά γιατί ξέχασες να αγαπήσεις εσένα.
Κουράστηκα να σκέφτομαι πριν νιώσω. Να μετράω τι θα πω, πώς θα φανώ, αν θα παρεξηγηθώ. Να βάζω φίλτρα εκεί που έπρεπε να υπάρχει αλήθεια. Να μικραίνω για να χωρέσω σε διαθέσεις, σε ανθρώπους, σε καταστάσεις που δεν με χώραγαν ποτέ.
Και κάπου εκεί, χάθηκα.
Όχι από τους άλλους. Από μένα.
Οπότε ναι. Λίγο την πάρτη μου. Να κάνω αυτό που θέλω χωρίς να εξηγώ. Να πω “όχι” χωρίς τύψεις. Να φύγω χωρίς να δώσω αναφορά. Να μείνω χωρίς να απολογηθώ.
Να σταματήσω να ζητάω άδεια για να υπάρχω.
Γιατί έμαθα να δίνω. Πολύ. Να είμαι εκεί, να στηρίζω, να αντέχω. Και καλά έκανα. Αλλά δεν γίνεται να είμαι πάντα για όλους και ποτέ για μένα.
Δεν γίνεται να με ξεχνάω και να το λέω αγάπη.
Οπότε τώρα αλλάζω λίγο τους κανόνες.
Όχι σκληρά. Όχι από θυμό. Από καθαρότητα.
Θα με διαλέγω. Θα με ακούω. Θα με προστατεύω. Και όποιος αντέχει να είναι δίπλα σε αυτό, θα μείνει. Όποιος όχι, δεν πειράζει.
Γιατί δεν είναι δουλειά μου να χωράω παντού.
Είναι να υπάρχω εκεί που μπορώ να είμαι ολόκληρη.
Και ξέρεις κάτι;
Δεν είναι εγωισμός να σε βάζεις πρώτη.
Είναι ο μόνος τρόπος να μη χαθείς ξανά.
