Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κοίτα να δεις τελικά, που ο κόσμος δεν έσβησε όταν σταματήσαμε εμείς. Δεν ράγισε η γη, δεν βυθίστηκαν οι πόλεις, δεν σταμάτησαν οι άνθρωποι να ανασαίνουν. Πέρασε ο καιρός σαν να μην είχε ιδέα ότι υπήρξαμε κάποτε «εμείς». Κυνικό λίγο. Μα και λυτρωτικό.
Στην αρχή, νόμιζες πως κάθε ήχος, κάθε φως, κάθε διαδρομή θα μυρίζει απώλεια. Πίστεψες πως θα σταματήσει ο χρόνος. Μα ο χρόνος, ξέρεις, έχει την αλητεία να συνεχίζει πάντα, χωρίς να ρωτάει κανέναν. Συνεχίζει και σε σύρει μαζί του, ακόμα κι αν εσύ ξαπλώνεις στο πάτωμα της ψυχής σου και λες «ως εδώ».
Κι όμως, κάθε μέρα που ξημερώνει, το καταλαβαίνεις. Ο κόσμος δεν τελείωσε. Εσύ τέλειωσες μαζί του. Εσύ έριξες τίτλους τέλους. Ο κόσμος απλά γύρισε σελίδα πριν από σένα.
Και βλέπεις πως η ζωή συνεχίζει με μια παράξενη κανονικότητα. Ο καφές σου χλιαραίνει, τα φανάρια ανάβουν πράσινο, η δουλειά περιμένει, τα βράδια σε βρίσκουν ακόμα εδώ. Δεν σου υποσχέθηκε κανείς πως θα γίνει πιο εύκολο, αλλά γι’ αυτό υπάρχει η δύναμη που νόμιζες ότι δεν έχεις. Αυτή που βγαίνει πάντα στις στάχτες.
Κοίτα να δεις τελικά, που ο κόσμος δεν τελείωσε με το τέλος μας.
Αλλά κάτι μέσα σου ξεκίνησε.
Κάτι καινούριο, πιο ανθεκτικό, πιο δικό σου.
Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο πραγματικό, αληθινό «μαζί» που απέκτησες.
Το μαζί με τον εαυτό σου.
