Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Όχι σου λέω, δεν είμαι θυμωμένος, πως σου πέρασε κάτι τέτοιο από το μυαλό;
Δεν είμαι θυμωμένος κι από την μέρα που έφυγες, εγώ είμαι μια χαρά!
Θα καταστρέψω όλο τον κόσμο μου, αφού δεν θέλεις να υπάρχεις μέσα σε αυτόν.
Θα τους χαλάσω όλους τους δρόμους, αφού εδώ και πολύ καιρό, κανένας δεν με οδηγεί κοντά σε εσένα.
Θα πάρω μαύρο χρώμα και θα μπογιατίσω τον γαλάζιο ουρανό, αφού δεν τον κοιτώ άλλο μαζί σου.
Θα τις στεγνώσω όλες τις θάλασσες, να γίνουν ερημιές, αφού δεν τις μοιράζομαι με εσένα.
Θα πω στα πουλιά να σκάσουν, στα άνθη να ξεραθούν από την ρίζα τους και στον ήλιο να πάει να χαθεί, αφού δεν θα ξανά- έρθεις να τα χαζέψουμε μαζί.
Θα πω στα παιδιά να πάψουν να γεννιούνται, να πάψει να συνεχίζεται η ανούσια η ζωή.
Θα πάρω μια σβήστρα και θα το εξαφανίσω οριστικά και μια για πάντα, το πρώτο γράμμα που αρχίζει το όνομα σου.
Θα τα φιμώσω όλα τα τραγούδια, τι νόημα έχει η μουσική δίχως εσένα…
Θα ανάψω μια φωτιά και θα τα κάψω όλα τα κρεβάτια, να μην κοιμούνται αγκαλιά οι εραστές.
Θα πω στην βροχή να δυναμώσει για να μην βγαίνουν έξω οι άνθρωποι, γιατί δεν το αντέχω να τους ακούω να γελάνε αγκαλιασμένοι.
Θα πω στον Θεό να την πάρει πίσω την γένεση και την δημιουργία, θα του πω να φτιάξει απ΄ την αρχή ένα χάος.
Θα την σκοτώσω την αγάπη με τα ίδια μου τα χέρια και θα ζητήσω από τον έρωτα να μην υπάρχει στα κορμιά.
Θα καταστρέψω όλο τον κόσμο, αφού δεν θέλησες να υπάρχουμε μαζί.
Θα σηκωθώ ένα πρωί και θα τα σπάσω όλα μέσα στο δωμάτιο, που κάποτε ζούσαμε μαζί.
Θα πιάσω όλους τους δάσκαλους απ΄ τον λαιμό και θα τους το απαιτήσω, την λέξη “αντίο” να την διαγράψουνε από τα λεξικά τους, ετούτη η λέξη με στοιχειώνει κάθε μέρα και δεν με αφήνει να πάρω αναπνοή.
Όχι κορίτσι μου, δεν είμαι καθόλου θυμωμένος, στο κάτω κάτω κι αν θες να πούμε αλήθειες, πότε γαμώτο σε ένοιαξε ο δικός μου ο θύμος;
Πάντα με τους δικού σου τους θυμούς και με των άλλων ασχολιόσουνα!
Άμα σου λέω λοιπόν, δεν είμαι θυμωμένος, αλλά κι αν είμαι λίγο, στο ορκίζομαι ότι μπροστά σου, ποτέ μου δεν θα το παραδεχτώ.
