Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Εμείς οι δυο, κάτω από τον ίδιο ουρανό κι ας λες…
Κι ας λες ότι δεν γίνεται. Ότι είναι λάθος, ότι δεν είναι η στιγμή, ότι δεν είμαστε «εκεί» που πρέπει.
Δεν με νοιάζει πού είμαστε.
Με νοιάζει πού πάμε όταν είμαστε μαζί.
Γιατί κάτω από αυτόν τον ίδιο ουρανό, άλλοι απλώς κοιτάνε τα αστέρια κι άλλοι καίγονται. Κι εμείς δεν γεννηθήκαμε για να κοιτάμε. Το ξέρεις. Το ένιωσες από την πρώτη στιγμή που τα βλέμματα δεν έκαναν πίσω.
Μη μου μιλάς για αποστάσεις.
Οι αποστάσεις είναι για όσους δεν θέλουν αρκετά. Όταν θέλεις, βρίσκεις δρόμο. Όταν δεν θέλεις, βρίσκεις δικαιολογία.
Κι εσύ μέχρι τώρα… παίζεις κάπου στη μέση.
Κάτω από τον ίδιο ουρανό είμαστε, ναι.
Αλλά δεν ζούμε την ίδια αλήθεια.
Εγώ δεν ξέρω να μισοθέλω. Δεν ξέρω να κρατιέμαι για να μη χαλάσω ισορροπίες. Αν σε θέλω, σε θέλω ολόκληρη. Χωρίς “ίσως”, χωρίς “θα δούμε”. Με ρίσκο. Με ένταση. Με ευθύνη.
Εσύ φοβάσαι.
Κι ο φόβος δεν είναι κακός. Κακό είναι να τον αφήνεις να αποφασίζει για σένα.
Γιατί κάποια στιγμή θα τελειώσουν τα «κι ας λες».
Και θα μείνει μόνο αυτό που έκανες… ή αυτό που δεν τόλμησες ποτέ.
Και τότε δεν θα έχει σημασία ότι ήμασταν κάτω από τον ίδιο ουρανό.
Θα έχει σημασία ότι δεν στάθηκες κάτω από τον ίδιο πόθο.
Δεν ζητάω πολλά.
Ζητάω να είσαι εκεί. Πραγματικά εκεί.
Αν δεν μπορείς, πες το. Καθαρά.
Αλλά μην μου πουλάς ουρανούς όταν δεν αντέχεις να σταθείς ούτε στο χώμα δίπλα μου.
Γιατί εγώ, αν είναι να καώ, θα καώ σωστά.
Και δεν θα σε περιμένω να αποφασίσεις αν αντέχεις τη φωτιά.
