Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν είναι όλοι οι αποχωρισμοί φτιαγμένοι από αντίο.
Δεν κλείνουν όλες οι ιστορίες με δραματικές εξόδους, με πόρτες που κλείνουν, με λόγια που ειπώθηκαν και σημάδεψαν το τέλος.
Μερικοί άνθρωποι απλά… δεν επιστρέφουν.
Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή που μπορείς να δείξεις και να πεις “εκεί τελείωσε”. Δεν υπάρχει μια ημερομηνία που να θυμάσαι ως την τελευταία.
Υπάρχει μόνο ένα αργό ξεθώριασμα.
Μια μέρα που το μήνυμα δεν ήρθε. Μια στιγμή που η φωνή τους έγινε ανάμνηση. Μια απόσταση που δεν καλύφθηκε, μέχρι που έγινε μόνιμη.
Και τότε συνειδητοποιείς.
Δεν τους έχασες. Δεν συνέβη κάτι μεγάλο, κάτι συνταρακτικό, κάτι που να αλλάξει τα πάντα σε μια στιγμή.
Απλώς… δεν γύρισαν ποτέ.
Και το χειρότερο δεν είναι η απουσία τους.
Το χειρότερο είναι η σιωπή που άφησαν πίσω τους.
Το πώς δεν μπορείς να πεις αν σε ξέχασαν ή αν ακόμα σε θυμούνται, αν σε σκέφτονται έστω και λίγο ή αν έσβησες εντελώς από τον κόσμο τους.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις μισές σκέψεις και στις αμέτρητες ερωτήσεις, έρχεται η απάντηση.
Δεν έχει σημασία.
Γιατί όποιος θέλει να επιστρέψει, βρίσκει τρόπο.
Και όποιος δεν γυρίζει ποτέ, μάλλον δεν έπρεπε να μείνει εξαρχής.
