Γράφει ο Nickolas M.
Κοίτα δε θέλω να παίζουμε κρυφτούλι, το απεχθάνομαι. Δε θέλω να κρύβομαι άλλο. Και εγώ δεν το θέλω κι εσένα στην τελική δεν σου αξίζει.
Αλλά ναι, είναι αυτό ακριβώς που νομίζεις. Όλα τα μισόλογα, τα περίεργα τηλέφωνα, οι αργοπορημένες μου επιστροφές τα βράδια. Η αλλαγή στη συμπεριφορά μου που λες, μια επιθετικός και μια χαρούμενος. Από την άλλη ίσως έπρεπε και να το περιμένεις, κατά τη γνώμη μου.
Πολλά τα χρόνια, πολλά τα παράπονα, κάπου κολλήσαμε, κάπου βαρεθήκαμε. Θέλουμε κι άλλα πράγματα πια. Πάντα άλλα θέλαμε δηλαδή, αλλά να, υπάρχει και το «τί θα πει ο κόσμος» κι όλα αυτά τα φυτευτά και κοινότυπα «πρέπει» που μας σκλάβωναν. Ε καιρός δεν είναι να απαλλαγούμε;
Εμένα τουλάχιστον θα μου επιτρέψεις να συνεχίσω αλλιώς. Δε θέλω άλλα βαρίδια, καιρό να πάρουν σειρά και τα «θέλω» εκτός από τα «πρέπει». Τώρα γιατί έπρεπε να γίνει έτσι; Ούτε έπρεπε ούτε ήθελα, εν τέλει δεν έχει και σημασία.
Αν δεν υπάρχει κενό ανάμεσα στους δυο, τρίτος δεν μπαίνει. Εδώ μπήκε. Άρα καλώς έγινε ό,τι έγινε κι ας αισθάνεσαι πικρία. Να πω ότι λυπάμαι που σε πληγώνω θα ήμουν ψεύτης, συγγνώμη κιόλας. Ήθελα, το έκανα, δε μετανιώνω και αναλόγως θα συνεχίσω.
