Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Η ψυχή μας ξέρει τί χρειαζόμαστε. Ξέρει ποιον δρόμο να διαλέξει.
Ας ακούμε τα εσωτερικά σημάδια. Τα συναισθήματά μας, τα σημάδια – ποναλάκια – ενοχλήσεις του κορμιού μας.
Μιλάνε.
Κάθε φορά που μπαίνεις σε αυτοαμφιβολία, για το αν ένας άνθρωπος είναι καλός για σένα, μία δουλειά, μία κατάσταση, ακόμα και ένα φαγητό, ένας καφές, συντονίσου με το σώμα σου.
Θα δεις κάπου εκεί, ότι μπορεί να σου μιλήσει.
Συνειδητότητα και ενσυναίσθηση.
Δύο όροι για λίγους, σε έναν κόσμο που ζητάει πρόβατα προς σφαγή και θυσία.
Αξίζει άραγε να αμφιβάλλεις για κείνα που πιστεύεις μέσα σου, για σένα τον ίδιο, απλά για να μοιάζεις; να ταιριάζεις;
Άκου την εσωτερική σου πυξίδα. Γνωρίζουμε όταν έχουμε πράξει το σωστό για μας, όταν βιώνουμε καθαρότητα νου και γαλήνη ταυτόχρονα.
Μια μικρή, ευφορία και ψυχική ανάταση, που όμως αρκούν και επαρκούν.
Συνειδητά και με ενσυναίσθηση, επιλέγοντας να ακούμε τα μέσα μας, αποδεχόμενοι με το είναι μας ολόκληρο, ελευθερωνόμαστε και δικαιωνόμαστε.
