Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Λες, μόνος. Ό,τι είσαι μόνος. Ό,τι πέρασες τα πάντα μόνος. Ξεχνάς όμως, πως για την μεταμόρφωσή σου, ευθύνεται κυρίως, η μοναξιά.
Η μοναξιά, που στο τότε πάλεψες, να την κάνεις μοναχικότητα. Γιατί μεταξύ μας, δεν είμαστε οι άνθρωποι φτιαγμένοι για να είμαστε μόνοι. Κι ας το βαφτίσαμε μοναχικότητα.
Σαν βρίσκουμε άλλους, σαν εμάς, γιορτάζουμε, την ύπαρξή μας, τους άλλους, τις στιγμές. Περίοδος είναι λοιπόν η μοναχικότητα.
Μια στάση, να ξεκουράσουμε την ψυχή μας, από τα πολλά και τα φθαρμένα. Να ανακάμψουμε. Να ξαναζωντανέψουμε.
Και ναι, αυτό για να γίνει, χρειάζεται απομόνωση. Χρόνο με τον εαυτό μας. Να τον ακούσουμε. Να τον εξερευνήσουμε. Να τον θεραπεύσουμε.
Στο τώρα λοιπόν, μακριά από πάλη και φυγή. Στο τώρα, του…”ξεπαγώματος”, δεν χωράνε παράπονα από παλιά, δεν χωράνε κατηγορίες, δικαιολογίες.
Όχι γιατί δεν πικράθηκες, δεν αδικήθηκες, μα γιατί το τώρα, σε καλεί, να θυμηθείς, ποιος από πάντα ήσουν.
Να νιώσεις ασφαλής. Να ρυθμιστείς. Να μπορείς να χωρέσεις αυτά που επιθυμείς και όχι άλλο να αντέξεις.
Θα υπάρξουν άνθρωποι που θα σε κοιτάξουν παράξενα, άλλοι θα σε κατηγορίσουν, για άλλους θα συνεχίζεις εσύ να φταις. Κι είναι εντάξει.
Μάθαινε να αφήνεις, να απελευθερώνεις τους ανθρώπους, εκεί που αισθάνονται ασφαλείς. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε κανέναν, μπορούμε όμως, ω ναι… μπορούμε να αλλάξουμε εμάς.
Μπορούμε να μας δώσουμε την ζωή που ποθούμε. Μπορούμε να μας απαγκιστρώσουμε από τις προσδοκίες των άλλων.
Μπορούμε προχωρόντας, να ελευθερωθούμε. Μπορούμε να μάθουμε να χαμογελάμε και από μέσα.
Αυτό άλλωστε, δεν μας αξίζει;
Κι όποιος είναι για μας αληθινά, θα φανεί, τιμώντας και εκείνος με την σειρά του, την αλήθεια του.
